Odpowiedź pisze każde pokolenie modlących się
Trzeci List Jana, najkrótsze pismo Nowego Testamentu, jest adresowany do Gajusa i chwali go za rzecz z pozoru drobną, za gościnność wobec wędrownych braci-misjonarzy. „Ty, umiłowany, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd”. Pierwotne chrześcijaństwo żyło siecią wędrownych głosicieli. Ich przyjęcie pod dach było infrastrukturą misji. „Oni to świadczyli o twej miłości wobec Kościoła”. Gościnność Gajusa ma świadków i protokół. „Dobrze uczynisz, zaopatrując ich na drogę zgodnie z wolą Boga”. Propempsas axiōs tou Theou, wyprawić w drogę w sposób godny Boga. Formuła oznaczała pełne wyposażenie na podróż, prowiant, środki, może eskortę. Miarą wyprawki jest godność Tego, w czyim imieniu wędrują. Racja jest podana precyzyjnie: „dla imienia Jego wyruszyli w drogę, nie przyjmując niczego od pogan”. Misjonarze Janowi żyli z zaplecza wspólnot, by Ewangelia nie wyglądała na akwizycję wobec adresatów misji (zob. glossę na 23 IX). Stąd zdanie, które jest teologią całej logistyki kościelnej: „powinniśmy zatem gościć takich ludzi, aby wspólnie z nimi pracować dla prawdy”. Synergoi tē alētheia, współpracownicy prawdy. Kto przyjmuje głosiciela, uczestniczy w głoszeniu. Kto zaopatruje na drogę, idzie tą drogą w sensie najściślejszym. Kościół zna z tego wersetu całą swoją niewidzialną armię. Domy otwarte dla misji, ofiarodawców dzieł misyjnych, zaplecze modlitwy i chleba. Prawo kościelne przypomni, że wszyscy wierni mają obowiązek wspierania misyjnego dzieła (por. kan. 211; 781). Jan powiedziałby prościej, że prawda potrzebuje kwater. W dobie, gdy „wielu zwodzicieli wyszło na świat” (2 J 7; zob. glossę wczorajszą), gościnność ma też swoją roztropność, o czym Druga Janowa mówi twardo. Trzecia pilnuje jednak, by roztropność nie zjadła serca. Rozeznawać tak, zamknąć drzwi prawdzie w drodze nigdy.
CZYTAJ DALEJ
_1792598077.jpg)
