15 sierpnia w najmłodszej z wieluńskich parafii, pw. św. Barbary, odbyły się uroczystości odpustowe ku czci św. Rocha. Wydarzenie miało wyjątkowy charakter, gdyż Msza św. odprawiona została po raz pierwszy w murach wznoszonej właśnie nowej świątyni. Sumę odpustową koncelebrowaną odprawił wraz z ks. kan. Ryszardem Frysiakiem, ks. Jerzy Wachowski.
W pięknym, drewnianym, zabytkowym kościółku pw. św. Barbary w bocznym ołtarzu znajduje się obraz przedstawiający św. Rocha. Do tego obrazu od niepamiętnych już czasów wierni z Wielunia i okolic przybywają corocznie, aby w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny podziękować Maryi i patronowi - św. Rochowi za plony ziemi.
Na zakończenie Mszy św. poświęcone zostały przyniesione przez wiernych owoce i kwiaty. Dziękując wszystkim za udział w tym pięknym nabożeństwie, proboszcz parafii, ks. Jarosław Boral, prosił o modlitwę w intencji tworzącej się właśnie najmłodszej z wieluńskich parafii, aby była rodziną ludzi idących razem do Miłosiernego Boga. Podziękował także za wszelką pomoc przy budowie nowej świątyni.
Parafia pw. św. Barbary w Wieluniu istnieje od 2000 r. Pierwsza Msza św. dla wiernych nowej parafii odprawiona została 4 września tego roku. Uroczystość wprowadzenia proboszcza, ks. Jarosława Borala, miała miejsce 3 grudnia. W dniu odpustu parafialnego, 4 grudnia, abp Stanisław Nowak poświęcił drewnianą kaplicę przy kościele. Została ona zbudowana, gdyż kościółek był zbyt mały, aby pomieścić wszystkich wiernych.
Ksiądz Proboszcz stanął przed wielkim zadaniem organizacji nowej parafii i budowy nowej świątyni. Powołał więc Parafialną Radę ds. Budowy Kościoła, która nadzoruje prace budowlane. Świątynia wznoszona jest ze składek wiernych, którzy czynnie uczestniczą w budowie, i dobroczyńców spoza parafii. Zeszłoroczny odpust ku czci św. Rocha odbywał się jeszcze na wolnym powietrzu. Obok ołtarza znajdowała się wówczas makieta budowanej świątyni. 4 grudnia 2001 r. Ksiądz Arcybiskup poświęcił ławy pod fundamenty nowego kościoła. Od tamtego czasu wybudowano ściany boczne i chór. Kamień węgielny pod budowę tego domu Bożego poświęcił Ojciec Święty Jan Paweł II 18 sierpnia br. na krakowskich Błoniach.
Jak już wiemy po tych 33 miesiącach, możliwości „uśmiechniętej Polski” są nieograniczone. Można obiecać żołnierzowi kurtkę, stanąć z nim do zdjęcia, powiedzieć o mrozie na granicy i o tym, że wreszcie ktoś o niego zadbał. Czyżby?
Dziś rządzący z tematu obronności robią argument dosłownie na wszystko: na budżet, na podatki, niespełnione obietnice, fałszywie pojęta lojalność i na wyciszanie afer. Można nagrać setki wywiadów o SAFE i liczyć na sondażowe „zjednoczenie wokół flagi”, w końcu strach jest wygodną podporą. Na tle strachu każdy gest wygląda jak troska.
29 września w Kościele katolickim przypada święto trzech archaniołów – Michała, Gabriela i Rafała. Ich imiona pojawiają się na kartach Biblii. Niebiańscy wysłannicy towarzyszą ludziom w konkretnych wydarzeniach, a każdy z nich ma szczególną misję i zadanie do wykonania. Każdy z nich objawił się w konkretnym czasie. Św. Michał ukazywał się aż cztery razy, doprowadzając do ustanowienia swojej własnej bazyliki w podziemnej grocie na Górze Gargano we Włoszech.
Aniołowie są istotami duchowymi, nadrzędnymi wobec ludzi. Posiadają rozum oraz wolę. Św. Grzegorz Wielki tłumaczył, że słowo anioł nie oznacza natury, ale zadanie. „Duchy, które zapowiadają wydarzenia najbardziej doniosłe nazywają się archaniołami. Niektórzy z nich mają imiona własne, wskazujące na określone ich zadania czy posługę” – wyjaśniał papież i doktor Kościoła. Aniołowie i archaniołowie pośredniczą między Bogiem i ludźmi, a ich interwencje świadczą o tym, że są zawsze gotowi, aby nam pomóc. 29 września, w rocznicę konsekracji starożytnej bazyliki św. Michała w Rzymie Kościół katolicki wspomina trzech archaniołów, którym Bóg wyznaczył szczególne misje w historii zbawienia. Przypominamy kilka ciekawych informacji na ich temat.
Lęk, nieustanny niepokój i doszukiwanie się winy tam, gdzie jej nie ma – skrupuły potrafią zmienić życie duchowe w ciężki brzemienny ciężar. Jak odróżnić chorobę sumienia od realnego grzechu ciężkiego i gdzie szukać pomocy? Wyjaśniamy, dlaczego kluczem do odzyskania pokoju serca jest zaufanie oraz posłuszeństwo decyzjom spowiednika.
Podziel się cytatem
Jak odróżnić skrupuły od realnego grzechu ciężkiego?
Można wyjaśnić sprawę szukając stosownej informacji: dziś można ją znaleźć na stronach internetowych różnych instytucji kościelnych. Można zapytać kapłana, na przykład podchodząc do konfesjonału i bez spowiadania się zapytać siedzącego tam księdza o problem, który nas trapi. Można to także uczynić w ramach spowiedzi. Pamiętać jednak należy, że ksiądz spowiadający penitentów nie jest prywatną osobą, która przy okazji odpuszczania im grzechów udziela im niezobowiązujących pouczeń. Istnieje obowiązek posłuszeństwa wobec rozstrzygnięć podawanych przez spowiednika, np. gdy nakazuje on restytucję (naprawę krzywdy wyrządzonej bliźniemu) lub orzeka o winie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
