Konkurs o św. Rafale Kalinowskim

Bądź na bieżąco!

Reklama

I Międzyszkolny Ogólnopolski Konkurs o Życiu i Apostolstwie św. Rafała Kalinowskiego został zorganizowany przez: Stowarzyszenie Młodzieżowe "Alternatywa" im. św. Rafała Kalinowskiego w Jaworznie, którego prezesem jest Helena Pulchny, Katolickie Stowarzyszenia Młodzieżowe działające przy parafii św. Jana Kantego w Jaworznie, dyrekcję Szkoły Podstawowej nr 6 w Jaworznie oraz Świecki Zakon Karmelitów Bosych w Czernej.
W szkołach podstawowych i gimnazjach odbył się etap wstępny, a w finale konkursu wzięło udział 56 uczniów ze szkół podstawowych i 27 - z gimnazjów z: Jaworzna, Chrzanowa, Czernej, Niechobrza k. Rzeszowa, Kielc, Katowic, Dąbrowy Górniczej, Sosnowca, Kijów, Celin, Włoszczowic, Piotrkowic k. Kielc, Jerzmanowic, Sułoszowej, Czeladzi, Jastrzębia Zdroju, Sułowa, Sławkowa i Częstochowy.
Finał konkursu odbył się 20 listopada, w liturgiczne wspomnienie św. Rafała, w klasztorze Karmelitów Bosych w Czernej, pod przewodnictwem bp. Adama Śmigielskiego - ordynariusza diecezji sosnowieckiej i o. Szczepana Praśkiewicza OCD - prowincjała Prowincji Krakowskiej Karmelitów Bosych, a zarazem patrona honorowego i głównego sponsora konkursu.
Do jury konkursu weszli ze strony Karmelu: o. Albert Wach OCD, przeor klasztoru w Czernej i kustosz sanktuarium św. Rafała Kalinowskiego, oraz o. Włodzimierz Tochmański OCD, radny i delegat prowincjała ds. Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych.
Konkurs miał formę szczegółowego testu opartego na nadesłanym tekście biografii. Organizatorzy planują ponowić konkurs za rok i wyrażają wdzięczność wszystkim uczestnikom oraz sponsorom.

Gimnazja

I miejsce - Beata Łojan - ZS nr 2 Dąbrowa Górnicza
II miejsce - Karolina Gajda - G 15 Częstochowa
III miejsce - Rafał Czerniak - G 15 Częstochowa
III miejsce - Justyna Kobuś - Piotrkowice
Wyróżnienie - Michał Zgieb - G 7 Kielce
Wyróżnienie - Dominik Kmiecik - Piotrkowice
Wyróżnienie - Małgorzata Misiarz - Sułów

Szkoły Podstawowe

I miejsce - Marta Woźniczka - SP 12 Dąbrowa Górnicza
II miejsce - Mateusz Jaksan - SP 1 Niechobrz
II miejsce - Monika Pawlusek - Włoszczowice
III miejsce - Karina Chruszcz - ZS nr 4 Dąbrowa Górnicza
III miejsce - Joanna Fryżewska - SP 16 Jaworzno
Wyróżnienie - Łukasz Palt - SP 18 Katowice
Wyróżnienie - Klaudia Torebko - SP 18 Katowice
Wyróżnienie - Kamil Kajdy - SP 19 Jaworzno

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2002-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jezus ogłasza, że zmartwychwstanie i życie mają źródło w Nim

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pexels.com

Ezechiel mówi do wygnańców w Babilonii. W ich mowie pojawia się obraz narodu wyschłego i bez przyszłości. Dzisiejsze wersety odpowiadają na ten stan językiem grobu. Bóg „otwiera groby” i „wyprowadza z grobów”, a potem „wprowadza do ziemi Izraela”. Ten obraz dotyka realnej historii. Oznacza wyrwanie z niewoli, powrót do miejsca, gdzie można żyć jako wspólnota. Tekst idzie jeszcze głębiej. Bóg zapowiada: „Udzielę wam mego ducha, byście ożyli”. W hebrajskim stoi jedno słowo (rûaḥ), które obejmuje tchnienie, wiatr i ducha. Ten dar przywraca życie nie tylko przez zmianę okoliczności, ale przez wewnętrzne ożywienie człowieka i ludu. W wersecie powraca formuła „poznacie, że Ja jestem Pan”. Poznanie oznacza doświadczenie Boga działającego w czasie, w wydarzeniach, których nie da się wyjaśnić samą polityką ani samą energią człowieka. Ojcowie Kościoła chętnie sięgali po tę perykopę w sporze o zmartwychwstanie. W III wieku Tertulian w traktacie De resurrectione carnis przytacza Ez 37 jako świadectwo realnego wskrzeszenia człowieka, a nie samego obrazu moralnej poprawy. Cyryl Jerozolimski w katechezach o zmartwychwstaniu wskazuje na „otwieranie grobów” jako zapowiedź powszechnego wskrzeszenia. Ireneusz z Lyonu łączy dar Ducha z przyszłym ożywieniem ciała i podkreśla, że zbawienie obejmuje całego człowieka, nie samą jego myśl.

CZYTAJ DALEJ

Zasłonięty krzyż - symbol żalu i pokuty grzesznika

Niedziela łowicka 11/2005

Ks. Paweł Staniszewski

Karol Porwich/Niedziela

Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów. Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek. Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.

CZYTAJ DALEJ

Superbohaterka śmierci - świat na głowie, sumienie pod presją

2026-03-22 12:08

Milena Kindziuk

[ TEMATY ]

Milena Kindziuk

Red

Są chwile, kiedy człowiek przestaje pytać, dokąd zmierza świat, a zaczyna pytać, czy świat nie postanowił już chodzić na głowie. Sprawa wyróżnienia Gizeli Jagielskiej przez „Wysokie Obcasy” nie jest bowiem wyłącznie medialną kontrowersją ani kolejną odsłoną wojny kulturowej. Jest znakiem czegoś znacznie głębszego: kryzysu języka, który przestaje nazywać rzeczy po imieniu, oraz sumienia poddawanego nieustannej presji.

Nagroda „Superbohaterki” dla osoby kojarzonej z aborcją dziecka w zaawansowanej fazie ciąży nie jest po prostu decyzją „kontrowersyjną”. Kontrowersji w mediach nie brakuje. Tym razem chodzi o coś więcej: o publiczne, uroczyste i symboliczne odwrócenie pojęć. O moment, w którym śmierć zaczyna być opowiadana językiem odwagi, a moralny wstrząs - językiem postępu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama