Są słowa, które ranią duszę.

Inne znów koją wszelki ból.

Są tym, czym słońce jest dla życia,

Lecz żadne z nich nie pachną chlebem,

Domem, miłością do ostatka.

Jest jedno zwykłe słowo:

MATKA.

Dzień Matki. 26 maja. Któż o tym dniu nie pamięta? To dzień wdzięczności tym, które tyle siły i trudu wniosły w nasze wychowanie. To One - Matki, poczęły nas w bólach rodzenia, a kiedy już zobaczyliśmy ten świat, modliły się za nas, abyśmy nigdy nie chorowali, abyśmy wyrośli na dobrych ludzi. To Matka pokazywała nam pierwsze kwiaty, razem z nami słuchała śpiewu ptaków, szumu płynących strumyków. A kiedy padał deszcz i było zimno na dworze, to siadała z nami w ciepłym pokoiku, otwierała znaną książkę z bajkami i czytała. Każde słowo wypowiadała dokładnie, powoli. Uczyła nas czytać. Kiedy już podrośliśmy, brała w swoje dłonie naszą małą rączkę i podnosiła ją najpierw do czoła, później do ramion i na serce. Potem uczyła Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo. A kiedy i tego się nauczyliśmy, to uczyła nas całego pacierza. Patrzyła na nas, jak rośliśmy. Cieszyła się, kiedy ludzie mówili, jaki dobry i mądry dzieciak. Smuciła się, płakała, kiedy nie chcieliśmy jej słuchać, kiedy mówiliśmy, że Różaniec, to za długa modlitwa, że w kościele za trudne kazanie, że szkoda, że trzeba się uczyć katechizmu.

Dzisiaj wielu z nas ma ziemskie Mamy. Modli się za nie, odwiedza je, składa życzenia, całuje w spracowane ręce i policzki, na których historia polski wyryła niezatarte wspomnienia. Nasze Matki: zawsze kochane, zawsze szanowane, zawsze niosące pomoc.

Wszystkim Mamom życzymy wiele radości ze swoich dzieci. Niech Pan Bóg błogosławi im każdego dnia, a majowa Matka Boga niech wspiera je w modlitwach.