„Każda pielgrzymka jest wydarzeniem religijnym, aktem pobożności. Od innych form kultu różni ją dynamizm: jest nabożeństwem w ruchu. Jest mniej uroczysta od procesji, która zresztą przeważnie wraca tam, skąd wyszła. Będąc bardziej zwyczajna, pielgrzymka idzie przed siebie, zmierza do celu; pośród zjawisk powszedniego życia niesie swoje wewnętrzne święto” (Janusz St. Pasierb, W pielgrzymce do ojczystej ziemi, Paryż 1980, s. 8.).
Od 30 lipca do 4 sierpnia br. odbyła się V Powiatowa Pielgrzymka Rowerowa z Łańcuta na Jasną Górę. Intencją przewodnią tegorocznego wędrowania do tronu Królowej Polski była prośba o rychłą beatyfikację Ojca Świętego Jana Pawła II.
W Pielgrzymce uczestniczyło 46 osób z Łańcuta, Przeworska, Rzeszowa i okolic; osoby młodsze i starsze, dla których jazda na rowerze jest formą modlitwy, a nie tylko rozrywką. Duszpasterzem pielgrzymki był ks. Tomasz Walczak z Przeworska, który również zadbał o stronę muzyczną wyprawy. Gościnnie odwiedził nas były kapelan dwóch ostatnich pielgrzymek ks. Łukasz Pałacki, który wraz z ks. Tomaszem koncelebrował wieczorną Eucharystię. Oczywiście oprócz wymiaru duchowego należy wspomnieć o doskonałej organizacji, dzięki której pielgrzymi mogli bezpiecznie dojechać do celu. Trud ten niezmiennie od 5 lat podejmuje Edward Krauz ze Starostwa Powiatowego w Łańcucie. Jest on nie tylko organizatorem, ale również pomysłodawcą Rowerowej Pielgrzymki na Jasną Górę.
Rozpiętość wiekowa pielgrzymów pozwoliła na stworzenie prawdziwie rodzinnej atmosfery, która zaowocowała wieloma nowymi znajomościami. Przez pięć dni pielgrzymowania, wspólnej jazdy, modlitwy, a także rozmów, między uczestnikami narodziła się więź.
Trasa pielgrzymki prowadziła przez wiele interesujących miejsc, m. in.: Sanktuarium Przemienienia Pańskiego w Cmolasie, miasto Połaniec, gdzie Tadeusz Kościuszko ogłosił słynny Uniwersał Połaniecki, a także miejscowość bajkowego Koziołka Matołka - Pacanów. W piątym, a zarazem ostatnim dniu naszej pielgrzymki, zatrzymaliśmy się w malowniczo położonym Olsztynie. W tym dniu osiągnęliśmy cel naszej wędrówki - Częstochowę. Po zakwaterowaniu u Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej udaliśmy się na uroczystą Eucharystię na Jasnej Górze, w której uczestniczyła również Pielgrzymka Rowerowa z Kosiny. Tradycyjnie o godz. 21.00 braliśmy udział w Apelu Jasnogórskim. Następnego dnia, po odśpiewaniu Godzinek i wspólnej Eucharystii, powróciliśmy autokarem do Łańcuta.
Mimo iż po raz pierwszy miałam okazję uczestniczyć w Rowerowej Pielgrzymce, uważam, że była to wyjątkowa i bardzo owocna wyprawa. Szczerze zachęcam wszystkich do podjęcia trudu pielgrzymowania.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
Wschodnia przypowieść o sułtanie, którego mogła uratować jedynie „koszula człowieka szczęśliwego”, wprowadza nas w mądrość zawartą w Ewangelii. Nie chodzi o idealizowanie niedostatku, lecz o uważność, wdzięczność i zaufanie, które pozwalają zobaczyć sens mimo strat i niepewności. To propozycja nowej perspektywy - by szukać szczęścia nie tyle w kolejnych nabytych warstwach, ile w tym, co pozostaje – nawet gdy wszystko inne odpadnie.
Edward Rickenbacker, pionier lotnictwa i bohater wojenny, przez 24 dni dryfował na Pacyfiku z kilkoma towarzyszami po awaryjnym wodowaniu. Przeżyli dzięki prostym, wręcz skrajnym środkom i codziennej modlitwie: łapali deszcz do ubrań, jedli przypadkowo złapaną mewę, z jej wnętrzności zrobili przynętę na ryby. Po latach Rickenbacker mówił, że dopiero gdy człowiekowi pozostaje samo życie, uczy się właściwego stosunku do rzeczy. Co piątek karmił mewy na wybrzeżu – gestem wdzięczności za ocalenie.
W katedrze gorzowskiej 30 stycznia miała miejsce Msza św. z procesją błagalną za zmarłych biskupów i rządców naszego Kościoła lokalnego. Modlitwie przewodniczył bp Adrian Put.
Modlitwa za zmarłych biskupów i rządców naszej diecezji odbyła się w katedrze już po raz czwarty. Przewodniczył jej bp Adrian Put, który na początku Mszy św. zauważył, że jednym z elementów liturgii katedralnej jest coroczna modlitwa za ostatniego zmarłego biskupa. - Przepisy liturgiczne Cæremoniale Episcoporum w ramach liturgii katedralnej nakazuje, aby w rocznicę śmierci ostatniego biskupa sprawować za niego liturgię. Z tej racji, że wielu ostatnich rządców naszej diecezji umierało w styczniu, dlatego spotykamy się na modlitwie za nich właśnie w tym miesiącu. Co roku spoglądamy, na któregoś z nich szczególnie. W tym roku na biskupa Adama Dyczkowskiego i biskupa Antoniego Stankiewicza – zauważył bp Adrian. - Biskup Adam Dyczkowski, nasz biskup ordynariusz, zaczął rządy w naszej diecezji zaraz po przełomie, spokojnie przeprowadzając ją przez kolejne lata. Bp Adam udzielał mi święceń, więc zawsze szczególnie będę o nim pamiętał. Z kolei biskup Antoni prawie pół wieku spędził w Rzymie, niesamowity kapłan, wspaniały profesor, człowiek wielkich horyzontów. Dziś chcemy dobremu Bogu podziękować za nich, za ich posługę, ale także modlić się do Zbawiciela o dar życia wiecznego dla nich.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
