Najważniejszą świątynią Rzeszowa jest obecnie kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, czyli kościół katedralny diecezji rzeszowskiej, położony w południowo-wschodniej części miasta. Jest to stosunkowo młoda świątynia. Została wybudowana w latach 1977-1982, jako wotum dziękczynne za 600 lat istnienia diecezji przemyskiej. Historia starań o uzyskanie pozwolenia na jej budowę, oraz samej budowy, odzwierciedla najnowsze dzieje polskiego Kościoła. Zamysłowi wzniesienia nowej świątyni w Rzeszowie od samego początku sprzeciwiały się władze komunistyczne. Wyrazem tego były szykany spotykające miejscowego duszpasterza, ks. Stanisława Maca oraz jego parafian (przesłuchania, kolegia do spraw wykroczeń, kary grzywny). Takie postępowanie przynosiło jednak odwrotny do zamierzonego skutek. Integrowało wspólnotę wiernych i mobilizowało ją do aktywniejszych działań. W lipcu 1977 r., po wieloletnich staraniach prowadzonych na drodze urzędowej, popartych pikietami i okupacją budynków urzędów państwowych, udało się uzyskać pozwolenie na budowę świątyni. Władze ustąpiły, ale było to ustępstwo tylko częściowe. Chcąc utrudnić prace budowlane i zminimalizować wpływ Kościoła na mieszkańców zgodziły się na budowę świątyni na terenie podmokłym i poza obrębem powstającego osiedla Nowe Miasto. Mimo to, wierni podjęli wyzwanie i przystąpili do budowy własnej świątyni. Zaprojektował ją zespół architektów z Politechniki Krakowskiej, kierowany przez prof. Witolda Cęckiewicza.
Budowę rozpoczęto 5 września 1977 r. Nadzór zwierzchni nad prowadzoną inwestycją sprawował ks. S. Mac, wspierany przez Komitet Budowy Kościoła. Pracami budowlanymi kierował Stanisław Starzak. Nadzór techniczny sprawował inż. Bolesław Kuncewicz. Ciężar prowadzenia inwestycji spoczywał przede wszystkim na wspólnocie parafialnej. Swój udział miał w niej jednak fundusz diecezjalny oraz sąsiednie parafie. Po trzech latach, 14 grudnia 1980 r. ordynariusz przemyski bp Ignacy Tokarczuk wmurował kamień węgielny oraz poświęcił kościół dolny. Kościół górny oddany został do użytku w listopadzie 1982 r. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał (2 czerwca 1991 r.) Jan Paweł II. Niespełna rok później, 25 marca 1992 r., tenże papież ustanowił ją katedrą diecezji rzeszowskiej.
Świątynia jest nowoczesną i majestatyczną budowlą o konstrukcji żelbetowej. Dwupoziomową, zbudowaną na rzucie serca. Została posadowiona na 103 betonowych słupach. Swym kształtem świątynia przypomina okręt, którego uwieńczeniem, niby masztem, jest krzyż, wznoszący się na wysokość 52 m. Świątynia ma 68 m długości i 45 m szerokości, zaś powierzchnia jednej kondygnacji wynosi 1300 m2.
Wnętrze katedry zdobią prace rzeszowskich artystów, m. in. Zofii Mitał-Szczepańskiej, Emila Polita i Zygmunta Czyża. Na jej wyposażeniu są również: tron papieski (biskupi), stalle kanonickie oraz 36-głosowe organy. W dzwonnicy znajdują się trzy dzwony, odlane w przemyskiej ludwisarni Felczyńskich - Dzwon Wolności im. Jana Pawła II, dzwon św. Józefa Sebastiana Pelczara i dzwon św. Józefa.
Katedra rzeszowska była jako główny kościół diecezji miejscem ważnych wydarzeń kościelnych: parafialnych, diecezjalnych i ponaddiecezjalnych. Jest ona również diecezjalnym sanktuarium maryjnym, w którym czczona jest Matka Boża Fatimska w Swej łaskami słynącej figurze, ukoronowanej 13 czerwca 1993 r. przez bp. K. Górnego.
Katedra rzeszowska, mimo swej krótkiej historii, wpisuje się znacząco nie tylko w dzieje Kościoła w Rzeszowie, ale również na Podkarpaciu. Jest bowiem drugą na terenie regionu, po katedrze przemyskiej, świątynią rzymsko-katolicką o tak wielkiej randze. Wprawdzie nie posiada jeszcze wielkich i cennych zbiorów kultury sakralnej, ale z jej dziejów można się wiele nauczyć: przede wszystkim tego, że Kościół jest wspólnotą ludzi wierzących, która winna współdziałać solidarnie i odpowiedzialnie oraz, że postępując w ten sposób może pokonać różnorakie trudności i zagrożenia piętrzące się na drodze do świętości.