20 stycznia w kościele ewangelickim przy ul. Kazimierza Wielkiego 39 zostało odprawione nabożeństwo ekumeniczne, na którym zgromadziło się wielu przedstawicieli różnych wyznań. Nabożeństwu
przewodził i kazanie wygłosił bp Mieczysław Cieślar, biskup diecezji warszawskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Wśród uczestników nabożeństwa znaleźli się również przedstawiciele Kościoła
katolickiego w osobach: ks. prof. dr. hab. Henryka Seweryniaka i ks. dr. Dariusza Majewskiego, oraz przedstawiciele Kościoła mariawickiego: ks. Wawrzyniec Rostworowski i ks.
Mirosław Polkowski.
W kazaniu skierowanym do zgromadzonych Biskup Cieślar, nawiązując do przeczytanej wcześniej Ewangelii mówiącej o gościnie Jezusa u Marii i Marty, mówił o różnych
typach pobożności. „Jezus Chrystus przychodzi do nas w gościnę, jest gościem na tym świecie; ale chce mieszkać w naszych sercach, chce być w naszym życiu, w naszym
domu, chce być tym, co jest istotą naszego życia ze swoim słowem, ze swoją miłością. Pomyślmy o tym, kiedy spotykamy się razem z różnych Kościołów. (…)
Taka różnorodność jest potrzebna, że przede wszystkim musimy karmić swoją duszę Słowem, a jednocześnie składać świadectwo przez swoją służbę, przez swoje działanie. (…) W postaci
Marii nie znajdujemy uzasadnienia do zaniechania służby dla drugiego człowieka; jest tylko pochwała jej pokory, otwartości i szczerości w słuchaniu słów Pańskich. W postaci
i postawie Marty nie znajdujemy pogardy dla służby człowiekowi, ale ostrzeżenie, aby w tej służbie nie zapomnieć o najważniejszej cząstce, aby się w niej nie
zagubić. Aby pamiętać, że to, co czynimy, służy chwale naszego Pana” - mówił Ksiądz Biskup.
Na zakończenie nabożeństwa słowa pozdrowienia do zgromadzonych w kościele skierowali ks. Maria Wawrzyniec Rostworowski i ks. Henryk Seweryniak, który podziękował płockim ewangelikom
za gościnność. Słowa szczególnego podziękowania Ksiądz Profesor skierował do osoby, która łączy ten charyzmat Marty i Marii, do prof. Hanny Witt-Pasztowej, dzięki której staraniom
powstała świątynia ewangelicka w Płocku.
Nabożeństwo zakończył opłatek ludzi płockiej ekumenii przygotowany przez parafię ewangelicką w Płocku.
Wyrocznia przenosi nas na dwór jerozolimski czasów Ezechiasza. Urząd, o który chodzi - „ten, który jest nad domem” (ašer al-habbajit) - odpowiadał majordomowi pałacu: człowiek ten czuwał nad dostępem do króla, nad sprawami dworu i państwa (por. 1 Krl 4,6; 18,3). Bezpośrednio wcześniej prorok wypowiedział przeciw piastującemu go Szebnie jedną z najostrzejszych inwektyw księgi: dostojnik kuł sobie okazały grobowiec w skale i obnosił się ze wspaniałymi rydwanami - urząd stał się sceną prywatnej chwały. Ta kariera zostaje przerwana: „strącę cię z twego urzędu”. Na miejsce Szebny zostaje powołany Eliakim, syn Chilkiasza. Opis inwestytury wylicza insygnia: tunika, pas, władza przekazana w ręce - a nade wszystko „klucz domu Dawidowego, położony na jego ramieniu”: „gdy on otworzy, nikt nie zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy”. Klucz noszony publicznie mówi o realnej i jawnej odpowiedzialności. Nowy zarządca ma być „ojcem dla mieszkańców Jeruzalem i dla domu Judy” - władza w zamyśle Boga osłania i porządkuje, nie eksploatuje. Obraz kołka wbitego w pewnym miejscu dopowiada resztę: na takim kołku dom wieszał naczynia i sprzęty - urząd istnieje po to, by inni mieli się na czym oprzeć. Dalszy ciąg wyroczni, już poza lekcjonarzem, zawiera przestrogę: i ten kołek kiedyś się obluzuje - żaden ludzki urząd nie jest absolutny. Trwałe okaże się dopiero to, co Apokalipsa powie o Chrystusie „mającym klucz Dawida” (Ap 3,7) - i to zestawienie tłumaczy, dlaczego liturgia kładzie dziś ten tekst przed Ewangelią o kluczach powierzonych Piotrowi.
Zaproszenie anioła - „chodź, ukażę ci Oblubienicę, Małżonkę Baranka” - jest celowo zbudowane na tej samej formule, którą wcześniej zapowiedziano wizję Wielkiej Nierządnicy (Ap 17,1-3). Apokalipsa stawia naprzeciw siebie dwa miasta-kobiety: Babilon, cywilizację uwodzenia i przemocy, oraz Jeruzalem, wspólnotę wierności. Widzenie z „góry wielkiej i wyniosłej” podejmuje Ezechielową wizję nowej świątyni; Miasto Święte „zstępuje z nieba od Boga” - ostateczna wspólnota zbawionych nie jest produktem ludzkiej strategii, lecz darem, i jaśnieje „chwałą Boga” jak drogocenny kamień. Architektura ma sens teologiczny. Dwanaście bram z imionami dwunastu pokoleń synów Izraela pochodzi wprost z finału Ezechiela (Ez 48,30-35); bramy wychodzą na cztery strony świata - po trzy na wschód, północ, południe i zachód - miasto jest otwarte na wszystkie kierunki, z których Bóg zgromadzi swoich. Dwanaście warstw fundamentu nosi „dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka” - jak u Pawła: „zbudowani na fundamencie apostołów i proroków” (Ef 2,20). W jednym obrazie spotykają się Izrael i Kościół; Bóg nie zrywa swojej historii, lecz prowadzi ją do pełni. W święto Bartłomieja szczególnego blasku nabiera zdanie o imionach wpisanych w fundamenty. O samym apostole Ewangelie synoptyczne mówią tylko w listach Dwunastu, zawsze obok Filipa - co od dawna skłania do utożsamienia go z Natanaelem, którego do Jezusa przyprowadził Filip. Euzebiusz z Cezarei przekazuje w „Historii kościelnej” tradycję o jego misji na Wschodzie, gdzie Pantajnos miał zastać pozostawioną przez niego Ewangelię Mateusza; tradycja ormiańska czci go jako swojego apostoła i męczennika. Apostoł nie jest w Kościele jedynie wspomnieniem - jest warstwą fundamentu, na którym Bóg wznosi wieczne miasto.
Urzędy Stanu Cywilnego muszą dokonywać transkrypcji zagranicznych aktów małżeństw jednopłciowych; odmowa będzie oznaczała złamanie prawa - powiedziała w niedzielę skrajnie lewicowa pełnomocnik rządu ds. równości Katarzyna Kotula. Zapowiedziała też monitorowanie samorządów, które odmówiłyby dokonania transkrypcji. Część samorządowców już zapowiedziała odmowę, powołując się na Konstytucję.
W niedzielę weszły w życie przepisy forsowane przez rząd Donalda Tuska, umożliwiające transkrypcję zagranicznych aktów małżeństw jednopłciowych w każdym polskim Urzędzie Stanu Cywilnego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
