„Jezu, ufam Tobie” - tymi słowami powitał obraz Jezusa Miłosiernego proboszcz parafii pw. św. Barbary w Wieluniu, ks. Jarosław Boral. 18 września wspólnota przyjęła Wizerunek
przemierzający miasta i wsie naszej archidiecezji. Przygotowaniem do tego Wydarzenia były rekolekcje, które przeprowadził redemptorysta, o. Zbigniew Bruzi. Wyjątkowym akcentem tych ćwiczeń
duchowych było dzielenie się chlebem pojednania. Przez ten gest chciano pomóc pojednać się wszystkim skłóconym i pokazać, jak wielką wagę ma pokój serca, pokój w rodzinach.
Parafianie witali obraz Jezusa Miłosiernego przybyły do nich z parafii Gaszyn. Po przeniesieniu Wizerunku do zabytkowej świątyni, o której najstarsze dane sięgają 1515r., powitania
dokonał Ksiądz Proboszcz i przedstawiciele parafii.
Mszę św. odprawił bp Jan Wątroba, który w homilii wskazał na wielkie znaczenie dzieł miłosierdzia. Jeśli przyjmujemy miłosierdzie od Boga, sami powinniśmy być miłosierni. Pierwszym zaś
uczynkiem miłości bliźniego jest „głodnych nakarmić”. „Potrzeba nam dać chleba głodnym, którzy proszą, ale też i głodnym miłości, życzliwości, przyjaźni i uśmiechu
- mówił Ksiądz Biskup. Niech po tej peregrynacji każdy z nas podejmie jeden czyn miłosierdzia, aby pomóc najbardziej potrzebującym”.
Do darów, które parafia złożyła Jezusowi Miłosiernemu, można zaliczyć Godzinę Miłosierdzia. W każdą sobotę od Wielkanocy 2002 r. wierni zbierają się licznie, by prosić o pomoc
i dziękować za otrzymane łaski. Darem jest również coroczny wyjazd z dziećmi do Zakopanego, który organizuje ks. Jarosław Boral. Najważniejszym jednak darem materialnym
jest budowany właśnie nowy kościół, który ma służyć wiernym, nie mieszczącym się w maleńkiej, zabytkowej świątyni.
Po Eucharystii rozpoczęła się adoracja, w której przez całą noc wierni licznie uczestniczyli. Mszę św. o północy odprawił ks. Andrzej Kornacki, proboszcz parafii pw. św. Franciszka
z Asyżu w Blachowni. Nazajutrz o 15.30 uroczystą Mszę św. na zakończenie peregrynacji odprawił Ksiądz Proboszcz. Zawierzył on całą wspólnotę parafialną Miłosierdziu Bożemu.
„Tobie, Jezu, oddaję całą tę parafię, wszystkich jej mieszkańców, którzy bardzo potrzebują Twej miłości. Miej nas w swej opiece i pomagaj nam w trudnościach dnia
codziennego. Niech ta peregrynacja odmieni nasze serca i otworzy nas na potrzeby innych”.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Co św. Augustyn pisał o miłości? Jak rozumiał listy św. Jana i jak polecenie Jezusa o miłowaniu Boga i bliźnich wcielał w życie?
Jeśli spojrzymy na różne motywy postępowania, przekonamy się, że jeden człowiek bywa surowy z powodu miłości, a drugi bywa uprzejmy z powodu nieprawości. (…) Wiele działań, które wydają się dobre, nie ma korzenia w miłości. Nawet ciernie mają kwiaty. Są rzeczy, które wyglądają na surowe i okrutne, a mimo to dokonuje się ich z miłości, by przywrócić dyscyplinę. Dlatego raz na zawsze otrzymujesz krótkie przykazanie: kochaj i rób, co chcesz.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Wiara nie jest pewnością, że wszystko się ułoży. Jest decyzją zaufania Osobie. Nawet jeśli serce drży, można powiedzieć: wierzę. I to wystarczy na dziś.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
