Wspólnota Wiara i Światło, skupiona przy Parafii Macierzyństwa NMP we Wrocławiu-Pilczycach pod nazwą „DZIECI NAZARETU”, wspomina ks. Piotra Frankowskiego.
W wieku 59 lat, w 35. roku kapłaństwa, w lipcu zmarł ks. Piotr Frankowski. Był wikariuszem m.in. w Parafii św. Andrzeja Boboli w Miliczu, we wrocławskich Parafiach św. Maksymiliana Marii Kolbego oraz Macierzyństwa NMP. Był także proboszczem w Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Rościsławicach i w Parafii św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Domasławiu. Z powodów zdrowotnych od 2013 r. przebywał w Domu Księży Emerytów. Przez lata swojej posługi kapłańskiej dał się poznać przede wszystkim jako oddany duszpasterz osób z niepełnosprawnością intelektualną. – Każdy z nas nosi w swoim sercu kawałek dobroci, którą rozdawał ks. Piotr. Znałem go, jako człowieka pokornego, który nigdy się nie narzucał, ale był kapłanem obecności. Swoje serce oddał osobom z niepełnosprawnością intelektualną. Po prostu kochał tych, do których był posłany – mówił podczas uroczystości pogrzebowych bp Jacek Kiciński.
W auli PWT odbyła się gala finałowa XIX Dolnośląskiego Konkursu Literackiego o Złote Pióro „My Polacy, my Dolnoślązacy”.
Wkonkursie organizowanym przez Zespól Szkół Salezjańskich „Don Bosco” i Gościa Wrocławskiego wzięło udział 80 młodych uczestników ze szkół Dolnego Śląska. Zadaniem, przed jakim stanęli, było napisanie pracy na jeden z dwóch tematów: „ (...) i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy/przebaczać w imieniu tych, których zdradzono o świcie (Z. Herbert, Przesłanie pana Cogito)” lub „Estetyka i etyka są tym samym (Ludwig Wittgenstein, Traktat logiczno-filozoficzny)”.
Fragment należy do serca Księgi Pocieszenia. Otwiera go formuła obejmująca „wszystkie pokolenia Izraela” - obietnica nie dotyczy tylko Judy, lecz również dawno rozbitej Północy. Pustynia zyskuje tu podwójne znaczenie: jest miejscem niedostatku, ale i przestrzenią pierwszej miłości, w której lud „ocalały od miecza znalazł łaskę”. Za tym obrazem stoi zarówno pamięć wyjścia z Egiptu, jak i Ozeaszowa wizja powrotu na pustynię, gdzie Bóg na nowo „przemówi do serca” oblubienicy (Oz 2,16-17).
Encyklika „Magnifica humanitas” jest nie tyle tekstem o sztucznej inteligencji, co listem o inteligencji ludzkiej i inteligencji kościelnej
Encyklika „Magnifica humanitas” jest nie tyle tekstem o sztucznej inteligencji, co listem o inteligencji ludzkiej i inteligencji kościelnej. Zarówno w swojej treści, jak i formie, mówi o inteligencji Słowa Wcielonego, z konkretem i wydarzeniem, jakie to implikuje.
Chciałbym podkreślić to, co wydaje mi się istotne w tej encyklice i co stanowi część tego rozumienia, jakie otrzymałem od Kościoła, nierozerwalnie koncepcyjnego i narracyjnego, dogmatycznego i dramatycznego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
