Pochodził z leżącej na południu Francji Akwitanii – z Bordeaux, gdzie urodził się w bardzo zamożnej rodzinie. Tworzył zręby wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa. Jego nauczycielem był wybitny retor i poeta Auzoniusz. Paulin wcześnie rozpoczął karierę polityczną jako zarządca Kampanii. W 379 r. poślubił Teresę, chrześcijankę z Hiszpanii, i wkrótce przyjął chrzest z rąk św. Delfina, biskupa Bordeaux. Z Teresą miał syna Celsusa, który jednak szybko zmarł. W 394 r. – z woli miejscowej ludności i za zgodą żony – przyjął święcenia kapłańskie. Prowadził życie mnicha, lecz duchowieństwo i ludność wybrali go w 410 r. na biskupa Noli. Konsekwentnie walczył z herezją pelagianizmu. Odznaczał się ogromną wrażliwością na ubogich. Święty Grzegorz Wielki nazwał go prawdziwym pasterzem miłości. Paulin był ze swoim ludem w okresie najazdów barbarzyńców. W jednym ze swoich wierszy napisał: „Dla mnie jedyną sztuką jest wiara, a poezją Chrystus – At nobis ars una fides, et musica Christus” (Carmen XX, 32). „Jego poezje są pieśniami wiary i miłości, w których codzienna historia małych i wielkich wydarzeń traktowana jest jako historia zbawienia, jako historia Boga z nami” – powiedział Benedykt XVI.
Jako biskup Paulin nawiązał szerokie relacje z wieloma osobistościami Kościoła, przyjaźnił się m.in. ze świętymi: Augustynem (+ 430 r.) i Hieronimem (+ 419 lub 420 r.).
Św. Paulin z Noli, biskup ur. 353 r. zm. 22 czerwca 431 r.
Św. Andrzejowi zależało na świętym życiu kapłanów.
Urodził się w Castronuovo, w południowych Włoszech, w rodzinie Jana Avellino i Małgorzaty Apelli. Został wyświęcony na kapłana w 1545 r. Następnie odbył studia uniwersyteckie w Neapolu. Wielki wpływ na jego życie wewnętrzne miały rekolekcje, które odprawił pod kierunkiem jezuity, o. Layneza. W pierwszych latach kapłaństwa pełnił posługę adwokata przy kurii katedralnej w Neapolu. W 1551 r. biskup diecezjalny powierzył mu przeprowadzenie reformy w klasztorze żeńskim w Bajano. Andrzej, pragnąc życia doskonalszego, wstąpił do teatynów, których w Neapolu powołał do istnienia Kajetan z Thiene. Celem tego zakonu było uświęcenie własne przez pracę nad uświęceniem kleru i wiernych. Śluby zakonne złożył w 1558 r.
Tysiące gumowych zabawek wypadły z kontenera i rozpoczęły wieloletnią podróż przez oceany. Niektóre przepłynęły tysiące kilometrów, inne na wiele lat zostały uwięzione w lodzie.
Ta prawdziwa historia staje się niezwykle trafnym obrazem informacji, obrazów i opinii, które nieustannie docierają do naszej świadomości. Czy można być nimi tak „przekarmionym”, że zabraknie miejsca na Ewangelię i głos Boga?
Do wieczności odszedł dziś - 8 sierpnia - brat Marian Markiewicz ze Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego, świadek życia i świętości Jana Pawła II. Od wielu lat pełnił posługę w Archikatedrze Warszawskiej.
Brat Marian Markiewicz urodził się w Sulejowie nad Pilicą w 1951 r. Już jako nastolatka jego marzeniem było stworzenie wspólnoty młodych ludzi, którzy mieliby możliwość działania w konkretnych sprawach, obierać cele, dążyć do ich realizacji, razem podróżować, odkładać środki na wspólne potrzeby. Wtedy nie wiedział jeszcze, że tak właśnie wygląda życie zakonne. Wspominał, że potem zdarzyło się coś, co przesądziło sprawę.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
