Angelika Kawecka: Na swoim profilu w mediach społecznościowych ma Pan krzyżyk i gołębicę – symbole wiary i Ducha Świętego. Czy łatwo się przyznać do wiary w świecie celebrytów?

Adam Wyszyński: Nie wstydzę się swojej wiary i daję tym samym znać, że po moich social mediach można oczekiwać również treści związanych z Bogiem. Co do wiary w moim życiu, to nie ma tu żadnej spektakularnej historii. Wyniosłem ją z domu, ale uważam, że każdy musi w swoim dorosłym życiu zbudować relację z Bogiem na nowo, po swojemu, bez patrzenia na rodzinne schematy. W przeciwnym razie można poprzestać na powielaniu praktyk, za którymi nie idzie prawdziwa relacja. Widzę po sobie, że to nie jest tak, że wiarę wynosi się z domu i już się ją ma. Trzeba o nią walczyć, zabiegać, doskonalić i szukać swojej drogi.

W jaki sposób w tym zabieganiu i wielości ról pielęgnuje Pan swoją relację z Bogiem na co dzień?

Bardzo cenię sobie wypracowanie konkretnych zachowań i nawyków, które powtarzam bez względu na to, czy mi się danego dnia coś chce, czy nie. Przykładem takiej praktyki jest udział w porannej Mszy św., po której idę od razu na siłownię i dopiero zaczynam pracę. Pozwala mi to zadbać o duszę i ciało na samym początku dnia, co daje mi siłę do podejmowania wyzwań, które przychodzą. Mam też wrażenie, że takie ustawienie porządku pomaga mi w trudnościach i w zarządzaniu czasem. Nie boję się też wyzwań i przyjmowania na siebie kolejnych obowiązków – nigdy nie wiadomo, co Bóg dla nas szykuje, nie powinniśmy więc zamykać się w swoim wygodnym świecie.

Konkurs piękna to ogromna ekspozycja na ocenę: wyglądu, ciała, stylu życia. Jak Pan – jako człowiek wierzący – radzi sobie z pokusą skupienia się wyłącznie na tym, co zewnętrzne? Co pomaga pamiętać, że prawdziwe piękno rodzi się z wnętrza?

Przede wszystkim nie lubię określenia „konkurs piękna”. Przekonałem się, że w tym konkursie wygląd to tylko jeden z czynników umożliwiających zwycięstwo. Przez niemal tydzień zgrupowania oceniane jest to, jak zachowujemy się względem innych uczestników, jak traktujemy osoby trzecie, co mamy do przekazania i czy mamy na siebie pomysł. Przyznam, że do konkursu Mistera Polski podchodziłem z ostrożnością, ale kiedy zobaczyłem, jak to wygląda, nabrałem przekonania, że dobrze zrobiłem, biorąc w nim udział. Na żadnym z etapów konkursu ani po jego wygraniu nie miałem dylematów co do moich wartości. Cały czas byłem sobą.

Swoją drogą, podoba mi się to pytanie, bo jest takim dyplomatycznym opakowaniem pytania: „Czy ci nie odbije?”. Wiele osób obserwuje moją aktywność i z życzliwości patrzy mi na ręce. A ja to doceniam, ponieważ w świecie mediów jest sporo pokus i zagrożeń. Zwłaszcza social media działają tak, że tam każdy uczestniczy w codziennym konkursie piękności, zbiera lajki, kreuje swój sztuczny wizerunek i bagatelizuje ryzyko z tym związane. Tak więc ryzyko „odbicia” stoi przed niemal każdym, ale mało kto zadaje sobie takie pytania. Ja mam to szczęście, że jestem o to pytany publicznie.

Nosi Pan nazwisko, które w Polsce od razu przywołuje postać bł. Prymasa Tysiąclecia. Czy to nazwisko w jakikolwiek sposób Pana zobowiązuje?

Czasami jestem pytany o pokrewieństwo z kard. Wyszyńskim. Za każdym razem odpowiadam, że zbieżność nazwisk jest raczej przypadkowa, choć zobowiązująca :). Właśnie ze względu na nazwisko dość naturalne było moje zainteresowanie tą postacią. Słowa i nauka kard. Wyszyńskiego niezwykle imponują mi twardym stąpaniem po ziemi przy jednoczesnym zachowaniu pryncypiów. Jest to świetny przykład dla mężczyzn, jak powinni postępować, zachowując wiarę i miłość do ojczyzny, które obecnie są tak ważne i potrzebne.

W swoich działaniach łączy Pan biznes, media i aktywność społeczną. Gdy patrzy Pan na to przez pryzmat Ewangelii, co dla Pana znaczy być dziś mężczyzną sukcesu, a jednocześnie uczniem Chrystusa?

Najważniejsze jest to, żeby być spójnym i autentycznym. Nie można być w domu dobrym katolikiem, a w pracy, w towarzystwie albo na imprezie zapominać o swoich wartościach. To uważam za klucz do dobrego życia – w każdej sytuacji i w każdej sferze powinniśmy kierować się przykazaniami – tu nie ma wyjątków. Są tylko błędy i zaniechania, które każdy z nas popełnia. Co do sukcesu... Czym on obecnie jest? Kto odniósł większy sukces – człowiek bogaty, który osiągnął coś kosztem innych, czy ktoś, kto żyje skromniej, ale ma wokół siebie życzliwych ludzi? Mam wrażenie, że w czasach epidemii samotności i ogólnego dobrobytu coraz mniej imponuje nam sukces finansowy i zaczynamy doceniać wartość sukcesu w zakresie relacji.

Czy ma Pan przekonanie, że Pańska obecność w mediach może być przestrzenią dyskretnej ewangelizacji? Jakie treści stara się Pan tam świadomie „przemycać”?

Tutaj nie trzeba niczego przemycać. Trzeba być sobą i nie wstydzić się mówić, kim się jest. Osobiście staram się inspirować ludzi, którzy mnie obserwują, do rozwijania się w każdej sferze – fizycznej, umysłowej i duchowej. Dlatego staram się mówić jednocześnie o sporcie, pasjach i wartościach. Mam wrażenie, że wiele osób jest zagubionych – zwłaszcza mężczyzn, co pokazuje ilość depresji i samobójstw. Postawienie Boga na pierwszym miejscu daje fundament gwarantujący oparcie nawet w najtrudniejszych chwilach. Dlatego też powtórzę – wiara nie jest czymś do przemycania. Jest kluczowym elementem składowym uporządkowanego życia.

Mister Polski, reprezentant kraju na Mister Supranational, Top 20 w świecie – to tytuły, które łatwo mogą zawrócić w głowie. Czy miał Pan taki moment, w którym musiał Pan sobie jasno powiedzieć: „To tylko tytuł, nie moja tożsamość”? Co pomaga Panu pozostać sobą – Adamem z Zielonej Góry, a nie tylko „panem z okładki”?

U mnie było trochę odwrotnie – tytuły pozwoliły mi zbudować pewność siebie, której mi brakowało. Pozwoliły mi zobaczyć, że nie warto martwić się negatywnymi komentarzami, hejtem i zawiścią – to zawsze było i będzie, bez względu na to, jak wyglądamy, co sobą reprezentujemy i co osiągamy. Powinniśmy wręcz patrzeć na takie osoby ze współczuciem, bo jeśli ktoś się decyduje na takie zachowania, to musi wewnętrznie cierpieć. Jeśli zaś chodzi o tożsamość... Misterem Polski jest się tylko rok, więc głupotą byłoby się nazbyt przywiązywać do tego tytułu. Jest on jednak świetną szansą na to, żeby dać się zauważyć, dobrze zaprezentować i pomyśleć, co zrobić z tym dalej. Moja „kadencja” trwa do wiosny i też muszę myśleć, co zrobić, żeby nie zaprzepaścić tej szansy. Mam kilka pomysłów, ale na nic się nie zamykam i wciąż szukam nowych ścieżek i miejsc, gdzie mógłbym się zaangażować.

Regularnie bierze Pan udział w pielgrzymkach i wyjazdach rekolekcyjnych. Czego Pan najbardziej uczy się na pielgrzymim szlaku?

Od razu przychodzą mi do głowy takie słowa, jak wytrwałość i konsekwencja. Do pielgrzymowania wróciłem w chwili największego kryzysu i nieradzenia sobie z problemami. I to jest dobre, że mamy takie trudne doświadczenia – one pomagają zburzyć to, co nieuporządkowane, by zbudować na nowo. Każdy, kto był na pielgrzymce i zostawił tam swoje problemy, wie, że później zaczyna się jazda bez trzymanki – i to w sposób, którego najmniej się spodziewamy. To nie koncert życzeń i nie miejsce, gdzie spełniają się nasze zachcianki – Bóg działa inaczej, niż chcemy, ale i wie lepiej, co jest dla nas dobre. Widzę też, że pielgrzymki stały się czymś atrakcyjnym. Ludzie, którzy zmagają się z samotnością, jednocześnie widzą w social mediach zdjęcia i filmy z pielgrzymek, a na nich masę zadowolonych, szczęśliwych ludzi. Autentyczność, radość i beztroska, której większość z nas nie doświadczyła od czasów dzieciństwa... Dla wielu to też idealne miejsce na znalezienie żony/męża, jeśli liczą na spotkanie osoby o podobnych wartościach i chcą sprawdzić, jaka ona jest w trudnych pielgrzymkowych warunkach.