Grzegorz Barbarigo przyszedł na świat w zamożnej i cieszącej się powszechnym szacunkiem rodzinie weneckich patrycjuszy. Jego religijność i osobowość zostały ukształtowane przez przykład bardzo pobożnego ojca. Grzegorz otrzymał staranne i wszechstronne wykształcenie. Studia w Padwie zwieńczył doktoratem z prawa rzymskiego i kościelnego. Tym samym otwierała się przed nim kariera dyplomatyczna, z której Grzegorz jednak zrezygnował – kierując się głosem powołania.

W 1655 r. przyjął święcenia kapłańskie. Tuż po nich wezwał go do Rzymu papież Aleksander VII i powierzył mu funkcję doradcy prawnego i referenta. Gdy w 1656 r. w Wiecznym Mieście wybuchła epidemia, Grzegorz osobiście odwiedzał chorych, pomagał sierotom i wdowom, czym zaimponował papieżowi. Rok później Aleksander VII powierzył mu urząd biskupa Bergamo. Urzędowanie rozpoczął od sprzedaży swojego majątku – pieniądze rozdał ubogim. Dał się poznać jako mądry pasterz, zaangażowany w pomoc biednym i potrzebującym. W 1664 r. został biskupem Padwy. Podejmując w swojej diecezji reformy w duchu soboru trydenckiego, założył ponad 300 szkół oraz pierwsze w dziejach diecezji seminarium duchowne. Dbał o rozwój wydawnictw katolickich. Zmarł w opinii świętości po 40-letniej posłudze biskupiej.