Pochodził z Rawenny. Wstąpił do Zakonu Benedyktynów, jednak po 3 latach opuścił klasztor i zaczął prowadzić życie pustelnicze. Udał się na pogranicze Francji i Hiszpanii. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Cuxa. On sam i jego towarzysze, nawiązując do pierwotnej Reguły św. Benedykta, żyli w oddzielnych domkach, uprawiali ziemię i gromadzili się tylko na wspólny posiłek i pacierze. Święty Romuald zakładał pustelnie również we Włoszech. Najsłynniejszy był erem w Camaldoli – stąd nazwa zakonu: kameduli. Romuald kochał psalmy, co potwierdza w jego Żywocie św. Piotr Damiani († 1072), jego uczeń i naśladowca. „Jedyna droga jest w psalmach. Nie porzucaj jej!” – napisał św. Romuald w Krótkiej regule. Spośród różnych eremów fundowanych przez św. Romualda tylko erem w Camaldoli przetrwał i stał się kolebką oraz centrum zakonu kamedulskiego. „Gdziekolwiek przybył ów święty mąż, aby dłużej się zatrzymać, najpierw przygotowywał w celi maleńką kaplicę z ołtarzem, a następnie zamykał się, aby żyć w samotności” – napisał o nim św. Piotr Damiani.

Do jego uczniów należeli m.in.: św. Bruno z Kwerfurtu (Bonifacy) – kapelan cesarza Ottona III, św. Benedykt z Benewentu i św. Jan z Wenecji, których św. Bruno zabrał ze sobą do Polski, gdzie obaj ponieśli śmierć męczeńską († 1003).

Święty Romuald z Camaldoli, opat ur. ok. 951 r. zm. 19 czerwca 1027 r.