Chodzi o to, żeby Józef ustrzegł w Kościele Jezusa i Maryję oraz uczynił wszystko, aby w Kościele była coraz większa przestrzeń dla tych dwojga. To jest funkcja Józefa wobec Kościoła – mówił kard. Grzegorz Ryś.
W uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, który jest patronem archidiecezji łódzkiej, kard. Grzegorz Ryś celebrował Mszę św. w łódzkiej katedrze. Tego dnia wręczono osobom świeckim odznaczenia za zasługi dla archidiecezji łódzkiej.
Zadane nam wszystkim
W homilii kard. Ryś wyjaśniał, co to znaczy, że św. Józef jest patronem Kościoła powszechnego. – Papież, wierni mieli poczucie, że Kościół doświadcza takiej agresji, że potrzebuje bardzo mocnego orędownika, opiekuna i właśnie takiego opiekuna upatrywał w osobie św. Józefa – tłumaczył homileta. – Nie tyle chodzi o to, żeby Józef chronił Kościół Boży przed jego wszystkimi zewnętrznymi wrogami, ile chodzi o to, żeby ustrzegł w Kościele Jezusa i Maryję oraz uczynił wszystko, aby w Kościele była coraz większa przestrzeń dla tych dwojga, Jezusa i Maryi. To jest funkcja Józefa wobec Kościoła. Po pierwsze, jest na służbie Jezusowi i na służbie tego, żeby Jezus mógł wzrastać – wyjaśniał duchowny. Na zakończenie homilii duchowny wyjaśnił, co oznacza przyzywanie Józefa jako patrona. – Strzeżenie wzrostu Jezusa i maryjności w Kościele, zadane Józefowi, papież Franciszek mówi, że jest zadane nam wszystkim – zakończył kard. Ryś.
Odznaczenia
Przed błogosławieństwem kard. Grzegorz Ryś wręczył Złote i Srebrne Krzyże Zasługi. Nagroda ta została ustanowiona 26 lat temu – 25 marca 1998 r. – dla uhonorowania osób zasłużonych dla archidiecezji łódzkiej i od lat wręczana jest w święto patrona. Złoty Krzyż przyznano pracownikom Kurii Metropolitalnej w Łodzi, pracownikowi Hospicjum Domowego Caritas Archidiecezji Łódzkiej osobom z łódzkich parafii: Archikatedralnej św. Stanisława Kostki, Najświętszego Sakramentu, św. Elżbiety Węgierskiej, Przemienienia Pańskiego, Matki Boskiej Zwycięskiej i św. Apostołów Piotra i Pawła, św. Floriana w Domaniewie. Srebrny Krzyż przyznano osobom z łódzkich parafii: archikatedralnej św. Stanisława Kostki, Najświętszego Serca Jezusowego, Najświętszej Eucharystii, Matki Bożej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa i Męczennika, Przemienienia Pańskiego, św. Łukasza Ewangelisty, Matki Boskiej Zwycięskiej, św. Anny, Chrystusa Odkupiciela, Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także spoza łódzkich parafii: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łasku-Kolumnie, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Czarnocinie, św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzgowie, kościoła Rektoralnego Księży Jezuitów w Piotrkowie Trybunalskim, Najświętszego Serca Jezusowego w Kaletniku, Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Łodzi-Andrzejowie, Najświętszego Serca Jezusowego w Kurowicach, Jana Chrzciciela w Zgierzu, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Starych Skoszewach.
To już 10 lat, jak są w Łodzi, dotykają największej nędzy i biedy, podnoszą tych, których inni nie chcą dostrzec, pochylają się nad zagubionymi i cierpiącymi i w każdym z nich odsłaniają Jezusa. Dla tych ludzi obecność Sióstr Misjonarek Miłości jest darem, jest pięknym przykładem miłości bliźniego, a dla miasta, które zmaga się z jednym z największych odsetek bezrobocia w kraju, jest także ogromną pomocą
Siostry Misjonarki Miłości nazywane są popularnie kalkutkami. To kalkutki, a nie opieka społeczna czy instytucje powołane do tego znajdują ludzi potrzebujących pomocy. I mimo że nie wyciągają rąk po dotacje z kasy państwa, nie zbierają 1 proc. podatku i nie organizują kwest na swoją działalność, to w ciszy i pokorze pomagają wszystkim, którzy potrzebują ratunku. O sobie nie mówią, są skromne, pracowite, rozmodlone i otwarte na drugiego człowieka. Siedem łódzkich sióstr - zawsze uśmiechniętych, nieobojętnych wobec nikogo, których praca i obecność jest odblaskiem Bożej miłości, daje każdego dnia świadectwo miłosierdzia i pokazuje świętość człowieka.
Drodzy bracia i siostry,
„Dieu est le Dieu du coeur humain » [Bóg jest Bogiem serca ludzkiego] (Traktat o miłości Bożej, 1, XV): w tych pozornie prostych słowach znajdujemy pieczęć duchowości wielkiego nauczyciela, o którym chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć - św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. Urodzony w 1567 r. w nadgranicznym regionie francuskim był synem Pana z Boisy - starożytnego i szlacheckiego rodu z Sabaudii. Żyjąc na przełomie dwóch wieków - szesnastego i siedemnastego - zgromadził w sobie to, co najlepsze z nauczania i zdobyczy kulturalnych stulecia, które się skończyło, godząc spuściznę humanizmu z właściwym nurtom mistycznym bodźcem ku absolutowi. Otrzymał bardzo dobrą formację; w Paryżu odbył studia wyższe, zgłębiając także teologię, a na Uniwersytecie w Padwie studiował nauki prawne, na życzenie ojca, zakończone świetnym dyplomem „in utroque iure” - z prawa kanonicznego i prawa cywilnego. W swej pogodnej młodości, skupiając się na myśli św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu, doświadczył głębokiego kryzysu, który doprowadził go do postawienia pytań o własne zbawienie wieczne i o przeznaczenie Boże względem siebie, przeżywając jako prawdziwy dramat duchowy podstawowe problemy teologiczne swoich czasów. Modlił się gorąco, ale wątpliwości wstrząsały nim tak mocno, że przez kilka tygodni prawie zupełnie nie mógł jeść ani spać. W szczytowym okresie tych doświadczeń udał się do kościoła dominikanów w Paryżu, otworzył swe serce i tak się modlił: „Cokolwiek się wydarzy, Panie, to Ty trzymasz wszystko w swych rękach, a Twoimi drogami są sprawiedliwość i prawda; cokolwiek postanowiłeś wobec mnie...; Ty, który zawsze jesteś sprawiedliwym sędzią i Ojcem miłosiernym, będę Cię kochał, Panie [...], będę Cię tutaj kochał, mój Boże i będę zawsze pokładał nadzieję w Twoim miłosierdziu i zawsze będę powtarzał Twoją chwałę... Panie Jezu, będziesz zawsze moją nadzieją i moim zbawieniem na ziemi żyjących” (I Proc. Canon., t. I, art. 4). Dwudziestoletni Franciszek znalazł spokój w radykalnej i wyzwalającej rzeczywistości miłości Bożej: kochać Go, nie chcąc nic w zamian i ufać w miłość Bożą; nie chcieć nic ponad to, co uczni Bóg ze mną: kocham Go po prostu, niezależnie od tego, ile mi to da czy nie da. Tak oto znalazł spokój a zagadnienie przeznaczenia [predestynacji] - wokół którego dyskutowano w owym czasie - zostało rozwiązane, gdyż nie szukał już tego, co mógł mieć od Boga; kochał Go po prostu, zdawał się na Jego dobroć. Będzie to tajemnicą jego życia, która pojawi się w jego głównym dziele: Traktacie o Bożej miłości.
Ojciec Melchior Królik od 66 lat służy Maryi jako kapłan w Zakonie Paulinów. 24 stycznia obchodził swoją rocznicę święceń prezbiteratu, które otrzymał z rąk bp. Karola Wojtyły. Był m.in. definitorem i sekretarzem generalnym zakonu. Przez lata prowadził kronikę jasnogórskiego klasztoru i paulińskiego zakonu. Jest odpowiedzialny za stan zachowania Cudownego Obrazu Matki Bożej, zbiera także materiały dokumentacyjne dotyczące cudów i łask otrzymywanych za wstawiennictwem Maryi. Od prawie 60 lat jest związany z Warszawską Pielgrzymką Pieszą.
– Zawsze Matka Boża była przy mnie, przez całe moje życie. Jako kilkuletni chłopiec zostałem ocalony od hitlerowskich kul i często mówię, że cud życia zawdzięczam Maryi. Gdy obchodziłem 50. rocznicę święceń kapłańskich, napisałem na obrazku:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
