Znają tajemnice drewna, wiedzą, w jaki sposób obrabiać poszczególne jego rodzaje i jak nadawać im kształty. To profesja, która sięga wieków. Od początku drewno było podstawowym surowcem, z którego człowiek wyrabiał przedmioty codziennego użytku czy pierwsze narzędzia.
Stolarz czy cieśla?
Choć często ze sobą utożsamiane, to – mimo że oba dotyczą pracy w drewnie – są to dwa różne zawody. Stolarz z drewna lub materiałów drewnopochodnych wykonuje przedmioty codziennego użytku: meble, drzwi, barierki. Dobrze widziane są tu wyobraźnia i zmysł artystyczny. Cieśla z kolei to fachowiec od większej roboty – tworzy domy, konstrukcje czy okręty. Powinien mieć zdolności projektowania i architektoniczne. Kim więc był św. Józef, którego określa się jako cieślę, a na obrazach jawi się jako stolarz? Najprawdopodobniej łączył obie profesje.
Za pomocą tradycyjnych narzędzi: dłuta, piły, struga i młotka, ale i tych bardziej skomplikowanych: tokarki, frezarki, pilarki czy szlifierki stolarz tworzy dzieła zgodne ze swoją profesją. I tak: stolarz budowlany wykonuje okna, drzwi czy parkiety; stolarz meblowy – zabudowy naszych domów i biur; stolarz mebli artystycznych jest specjalistą od sztuki użytkowej; są jeszcze stolarz galanterii drzewnej i stolarz tworzący instrumenty muzyczne.
Umiejętności manualne, cierpliwość, precyzja, a oprócz tego wiedza techniczna i znajomość narzędzi i oczywiście pasja – tym wszystkim wykazuje się dobry stolarz.
Żyją jak inni, choć zmagają się z wieloma wyzwaniami wychowawczymi i logistycznymi. Największą siłą do pokonywania trudności i inspiracją jest dla nich wiara w Boga.
W szczęśliwym związku są od ponad 20 lat. Poznali się we wspólnocie neokatechumenalnej jako nastolatkowie, minęło jednak ponad 6 lat, zanim się w sobie zakochali. Zrozumieli, że Pan Bóg powołuje ich do małżeństwa. Decydując się na wspólne życie, postanowili, że przyjmą każde dziecko, które podaruje im Stwórca. A On obdarzył ich niezwykłą gromadką – ośmioma dziewczętami, które odmieniły ich życie. Nadzieja, Helena, Łucja, Natalia, Hanna, Celina, Gabriela i Wanda – to córki państwa Michalaków.
Święto Miłosierdzia Bożego obchodzone jest w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, zwaną obecnie Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Święto to, choć jest jednym z najmłodszych w kalendarzu liturgicznym, ukazuje jedną z najważniejszych prawd chrześcijaństwa. Można powiedzieć, że zostało ustanowione na prośbę samego Jezusa, przekazaną w objawieniach s. Faustynie Kowalskiej.
Wybór pierwszej niedzieli po Wielkanocy nie jest przypadkowy – na ten dzień przypada oktawa Zmartwychwstania Pańskiego, która wieńczy obchody Misterium Paschalnego Chrystusa. Ten okres w liturgii Kościoła ukazuje tajemnicę miłosierdzia Bożego, która najpełniej została objawiona właśnie w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Inaczej mówiąc – nie byłoby dzieła odkupienia, gdyby nie było miłosierdzia Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
