Niech ten kościół cały czas przypomina o naszej narodowej tożsamości i chrześcijańskich korzeniach naszego narodu, niech będzie bramą i drogowskazem dla kolejnych pokoleń.
Prorok Ezechiel w swojej Księdze pisze o wizji nowej świątyni. Będzie to świątynia eschatologiczna, w której zamieszka chwała Boża, a wokół zgromadzi się lud. Wyrazem zawartego przymierza Boga z ludźmi będzie wypływająca spod tej świątyni woda, która jest źródłem życia i dzięki której będą się rodziły owoce dające nieśmiertelność. Fragmenty tej ezechielowej wizji odczytywane są co roku podczas święta rocznicy poświęcenia kościoła, aby przypomnieć, że jest to miejsce chwały Bożej, z którego płyną sakramenty dające życie i nieśmiertelność.
Trud budowy
W kościele Matki Bożej Częstochowskiej sprawowana była Msza św. rozpoczynająca rok jubileuszu 20-lecia poświęcenia kościoła. Został on poświęcony przez bp. Mariana Błażeja Kruszyłowicza 29 września 2002 r., a konsekrowany był 18 października 2003 r. przez abp. Zygmunta Kamińskiego. Już w latach powojennych, kiedy na ziemie nad Odrą i Bałtykiem wrócił Kościół, w Dargobądzu zaaranżowano w jednym z domów kaplicę, do której dojeżdżał kapłan z posługą sakramentalną z parafii św. Stanisława w Wolinie. Kiedy proboszczem w Wolinie został ks. prał. Jan Uberman, po konsultacjach z mieszkańcami, postanowił, że podejmie trud budowy nowej świątyni. W centrum miejscowości w 1997 r. rozpoczął prace budowlane przy wznoszeniu nowej świątyni zaprojektowanej przez mgr. inż. Walentego Zaborowskiego.
Nieocenioną pomoc w budowie zaoferowali mieszkańcy, którzy w ramach prac społecznych przychodzili na plac budowy. Większość mieszkańców otworzyła swoje serca wspierając działanie swoją modlitwą, a także składając ofiary na budowę nowej świątyni. W imieniu mieszkańców Dargobądza i pobliskich Karnocic przedsięwzięcie wspierała Bogdana Łągiewka wraz ze swym mężem Antonim, która za tę posługę otrzymała od abp. Andrzeja Dzięgi medal „Zasłużony dla Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej”.
Uroczystości jubileuszu kościoła połączone były z dziękczynieniem za plony. Przed Eucharystią słowo wprowadzenia wypowiedziała w imieniu dargobądzkiej rady kościelnej Bogdana Łągiewka. Mszy św. przewodniczył ks. kan. Leszek Konieczny, proboszcz parafii św. Mikołaja w Wolinie. Homilię wygłosił wikariusz ks. Robert Bałuka, który podkreślił, że bardzo ważna w naszej relacji z Bogiem jest wdzięczność w kontekście jubileuszu poświęcenia świątyni oraz dziękczynienia za plony.
Procesja
Wyrazem wdzięczności była procesja z darami. Na zakończenie słowa podziękowań za troskę o świątynię skierował ks. proboszcz. Następnie słowo gratulacji wygłosiła burmistrz Wolina Ewa Grzybowska, sołtys Dargobądza Agnieszka Wischnewski oraz woliński radny Marcel Szuliński. Po modlitwie w kościele uczestnicy udali się do świetlicy. Tam uczniowie z Publicznej Szkoły Podstawowej im. Zofii Kossak-Szczuckiej przygotowani przez nauczycieli: Wiolettę Ekiert oraz ks. Roberta Bałukę, zaprezentowali montaż słowno-muzyczny ukazujący wdzięczność za tegoroczne plony. Poczęstunek przygotowany przez mieszkańców zakończył uroczystości jubileuszowe.
Abp Józef Kupny odznaczył zasłużonych parafian Medalem św. Jadwigi Śląskiej
Dzisiejsze jubileusze są przystankiem w naszej drodze do Nieba – powiedział abp Józef Kupny podczas uroczystości w parafii.
Parafia św. Maksymiliana we Wrocławiu-Gądowie przeżywała jubileusz 40. rocznicy powstania parafii, 25. rocznicy poświęcenia kościoła i 40-lecie posługi proboszcza ks. prałata Czesława Majdy. Mszy św. wieńczącej jubileusz przewodniczył abp Józef Kupny. Licznie wzięli w niej także udział kapłani posługujący przez lata w parafii św. Maksymiliana. – Wasz kościół to wspólne dzieło księdza proboszcza, wikariuszy i całej wspólnoty parafialnej – wszystkim należą się wyrazy szczerego uznania – powiedział abp Kupny. – Stoję przed wami w tej pięknej świątyni, która 25 lat temu podczas 46. Kongresu Eucharystycznego została pobłogosławiona przez Jana Pawła II w czasie przejazdu z lotniska do katedry wrocławskiej. Gdzie nie spojrzeć widać pietyzm, w jakim wznoszony i wyposażony został kościół. To świadectwo waszej troski o piękno Domu Bożego – podkreślił metropolita.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
W kościele ewangelicko-reformowanym w Łodzi odbywa się cykl koncertów zatytułowanych „Muzyka swojemu miasto”.
W kościele ewangelicko-reformowanym w Łodzi odbywa się cykl koncertów zatytułowanych „Muzyka swojemu miasto”.
W ostatnią niedzielę kwietnia muzyczny kod 108, czyli komplet symfonii Józefa Haydna po raz pierwszy w Łodzi zaprezentowała Orkiestra Kameralna Polish Camerata. - Koncerty są częścią XI festiwalu Polish Camerata Swojemu Miastu w kościele Ewangelicko – Reformowanym. W ramach festiwalu zaplanowano bezpłatne koncerty, które są prawdziwym świętem muzyki dla mieszkańców Łodzi. Koncerty odbędywają się w pięknych wnętrzach Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Łodzi przy ul. Radwańskiej 37 – tłumaczą organizatorzy. Patroni honorowi festiwalu to: Prezydent miasta Łodzi Hanna Zdanowska, Jej Magnificencja Rektor Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi prof. dr hab. Elżbieta Aleksandrowicz oraz Biskup Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w RP - Ksiądz Przemysław Semko Koroza. W ramach koncertu „Muzyczny KOD 108! XI festiwal "Camerata Swojemu Miastu" wybrzmiały Symfonia B-dur Hob. I:51, Symfonia g-moll Hob. I:83 (la Poule) oraz Symfonia Es-dur Hob. I: 91 – oczywiście wszystkie autorstwa Joseha Haydna. Jak podkreślają organizatorzy, cykl koncertów „Muzycy swojemu miastu” odbywa się w miejscu dedykowanym osobom ze szczególnymi potrzebami, zgodnie z ustawą z dnia 19 lipca 2019 roku, o zapewnianiu dostępności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
