Gdy autorzy zaczynali pracę nad Ostatnimi latami polskiego Lwowa, nie planowali kolejnej opowieści o schyłkowym czasie Kresów. Kiedy jednak powstały Ostatnie lata polskiego Wilna i Ostatnie lata polskich Kresów, wiadomo było, że nie jest to ich ostatnie słowo w tej sprawie. Skupiska Polaków znajdowały się znacznie dalej na wschód od granicy ustalonej traktatem ryskim. W książce Najdalsze kresy. Ostatnie polskie lata przedstawione są wydarzenia, które działy się na późniejszych ziemiach sowieckiej Ukrainy i Białorusi. Chętnie czytamy o Kresach, bo są dla nas jak mit: bardzo polski, wciąż żywy i boleśnie współczesny. Podobnie jak w poprzednich tomach, opowieści o poważnej treści przeplatają się z tymi lżejszymi. Przeczytamy np. o wielkich bojach Korpusu Dowbora-Muśnickiego, skandalistce Tamarze Łempickiej, o kijowskiej wyprawie Piłsudskiego, gdy wojsko wjeżdżało do miasta tramwajem, i o zagładzie polskich dworów. /