Gdyby ktoś zapytał kogoś z Państwa, czy wolałby mieszkać na ulicy Kaina, czy na ulicy Abla – pewnie odpowiedź byłaby oczywista. Każdy woli Abla! No, może za Kainem opowiedzieliby się sataniści albo jakaś inna opozycja do życia, ale to trzeba uznać za margines.

Otóż opowiedzenie się za Ablem to, naturalnie, wybranie dobra.

Niemal automatycznie po takim wstępie powinnam przejść do tematu związanego ze zmianami nazw, głównie ulic, bo one są najbardziej widoczne na co dzień. Bardziej chodzi mi jednak o samych Kaina i Abla oraz ten szczególny przypadek, gdy z jednego gniazda, z jednego domu i jednej rodziny wyszło dwóch tak różnych ludzi. Dobry i zły.

Dziś także nie jest to rzadki przypadek, że w jednej rodzinie są różne typy. Niekoniecznie jest w niej morderca, którym był Kain, ale po prostu człowiek inaczej myślący niż np. jego rodzony brat. Znamy również takie przypadki, gdy dwaj bracia albo dwie siostry są z różnych stron politycznych. Działają na dwóch różnych biegunach i nie wyobrażam sobie, by w swoich domach, gdy się spotkają razem, nie dzielili się zgodnie opłatkiem lub jajeczkiem. A Państwo jak myślą?

Mnie jakoś trudno jest sobie wyobrazić, by przy świątecznym stole obrzucali się inwektywami: „ty pisiorze” czy: „ty lemingu”. To byłoby niepoważne i w złym guście. Może po kilku kieliszkach, gdy wzrasta odwaga, zaczną do siebie podskakiwać, ale wtedy pewnie ktoś ze starszego pokolenia ich zmityguje: „dajcie sobie spokój, chłopcy, w taki święty dzień nie wypada się kłócić...”, a dzieci dołączą się, mówiąc: „no tato, przestań, przestań!...”. Właśnie na tym powinno się skończyć politykowanie w rodzinie.