Reklama

Niedziela Sandomierska

Wiara i patriotyzm

Obchody uroczystości Matki Bożej Królowej Polski i uchwalenia Konstytucji 3 Maja z udziałem bp. Krzysztofa Nitkiewicza odbyły się w bazylice katedralnej w Sandomierzu

Niedziela sandomierska 20/2019, str. 8

[ TEMATY ]

3 Maja

Ks. Adam Stachowicz

Druga część uroczystości na sandomierskim Rynku

Druga część uroczystości na sandomierskim Rynku

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W kolejną rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja na wspólnej modlitwie zgromadzili się przedstawiciele władz powiatowych i miejskich. Różne organizacje reprezentowane były przez poczty sztandarowe. Obecni byli przedstawiciele Wojska Polskiego i Chorągiew Rycerstwa Ziemi Sandomierskiej. Biskup ordynariusz podczas homilii mówił o znaczeniu Konstytucji 3 Maja, która była wyrazem miłości Ojczyzny.

Reklama

– Obecne czasy potrzebują w nie mniejszym stopniu mądrych i sprawiedliwych ustaw oraz działań. Odpowiedzialność za to spoczywa zarówno na sprawujących władzę, jak i na opozycji. Spoczywa zgodnie z formami właściwymi demokracji na każdym Polaku. Św. Paweł VI nazywa politykę „najwyższą formą miłości”. Chodzi przecież o służbę innym. Pod warunkiem, że uprawianie polityki będzie służyło prawdzie o tym co dobre i złe, prawdzie o człowieku, o rodzinie, o społeczności ludzkiej. Bóg objawił tę prawdę w sposób obiektywny i pozwolił ją człowiekowi poznać. „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” – mówi Chrystus, wzywając nas do tego, abyśmy słuchali Jego głosu. Nie można prawdy wymyślić w sposób arbitralny albo uchwalić większością głosów. Polityka i związane z nią inicjatywy, działania, mają budować na fundamencie prawdy. Natomiast ideologie, które z prawdą nie mają nic wspólnego, narzucają rozwiązania uderzające w człowieka i w podwaliny społeczeństwa. Robią to stopniowo i podstępnie, bo przecież każdy zdrowy organizm broni się przed chorobą. Z czasem jednak takie postulaty jak: aborcja na życzenie, eutanazja, płeć kulturowa, małżeństwa jednopłciowe i adopcja przez nie dzieci, usunięcie katechezy ze szkół, absolutyzowanie natury budzą coraz mniejsze emocje. Stąd już tylko krok do tego, aby pod pretekstem tolerancji, nowoczesności czy z zimnej kalkulacji ustąpić. Musimy być roztropni, czujni i stanowczy. Znamy wszyscy historię klęsk i upadku Rzeczpospolitej. Chcemy dopisać do niej nowy epizod? – pytał retorycznie bp Krzysztof Nitkiewicz.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Biskup sandomierski zauważył, że konfrontacja różnych wizji społecznych i gospodarczych może okazać się pomocna w wypracowaniu najlepszych decyzji. – Trzeba jednak odpowiedzialnie panować nad emocjami i umieć podporządkować osobiste ambicje dobru wspólnemu. Spotykamy się dzisiaj w tej sandomierskiej katedrze jako ludzie wierzący, oddając cześć Najświętszej Maryi Pannie, Królowej Polski. Albo przynajmniej jako ci, których łączą chrześcijańskie wartości. Wiara nie może być ubiorem, jaki dowolnie zmieniam w zależności od sytuacji. Ona powinna zawsze określać moją postawę. Jeśli tak będzie, zaowocuje także prawdziwą miłością do Ojczyzny – podkreślił biskup.

Dalsza część świętowania odbyła się na sandomierskim Rynku. Odmówiono modlitwę i złożono kwiaty przy tablicy upamiętniającej poległych w obronie Polski.

2019-05-15 09:02

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zakorzeniona w historii i wierze, wychylona w przyszłość

Centralne uroczystości 3 Maja w diecezji rozpoczęła Msza św. w rzeszowskiej farze, której przewodniczył bp Edward Białogłowski. W pięknej homilii dyrektor Caritas Diecezji Rzeszowskiej ks. Stanisław Słowik mówił, że „tamten znamienny dokument zrodził się z odważnego czynu naszych przodków, wspartego na fundamencie wiary”. W nim zawarta jest prawda o Polsce zakorzenionej w przeszłości, a równocześnie wychylonej w przyszłość. Polsce, która swoją dziejową drogę zakorzeniła w Bogu, w kulturze chrześcijańskiej, w krzyżu Chrystusa, bo on jest przed wszystkim i wszystko w nim ma istnienie. – To są nasze i Europy korzenie – podkreślał – które trzeba dzisiejszym przywódcom europejskim przypominać. Kiedy nie było państwa polskiego, to właśnie kościoły, zakony, klasztory stały się ostoją polskości, miejscem jej utrzymywania, kultywowania i rozwijania. Także w czasach, kiedy w Polsce panował narzucony ustrój, to znowu Kościół i kapłani dawali świadectwo odpowiedzialności za Ojczyznę, czego przykładem stało się życie i męczeńska śmierć ks. Jerzego Popiełuszki – mówił. W czasach, kiedy mogło już brakować nadziei na zmianę, przyszedł św. Jan Paweł II i obudził ducha narodu, który upomniał się o życie w swoim państwie, o swoje prawa i wiarę, korzenie chrześcijańskie, narodową dumę, o Żołnierzy Niezłomnych, polski rząd. Upomniał się skutecznie i mimo tego, że chce się teraz narzucić mu ideologię wrogą korzeniom i historii, Polacy coraz śmielej mówią Europie o prawdzie, korzeniach chrześcijańskich i drodze, którą Europa powinna iść, aby nie zginąć. – Patriotyzm to nie moneta przetargowa – ma być w nas, w naszych sercach – mówił. Jednocześnie przestrzegał przed tymi, którzy traktują patriotyzm jako przestarzałą wartość.
CZYTAJ DALEJ

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy

2026-03-09 11:09

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Emmanuel Tzanes/pl.wikipedia.org

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
CZYTAJ DALEJ

Bp M. Marczak: Bóg może nas uwolnić z niewidzenia!

2026-03-15 14:30

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

ks. Paweł Kłys

Kościół stacyjny Matki Boskiej Bolesnej w Łodzi

Kościół stacyjny Matki Boskiej Bolesnej w Łodzi

Ostatnia liturgia stacyjna III tygodnia Wielkiego Postu, której przewodniczył biskup Marek Marczak, celebrowana była w kościele pw. Matki Boskiej Bolesnej w Łodzi, gdzie posługuję duszpasterską pełnią ojcowie pasjoniści.

Odwołując się do znaczenia IV niedzieli wielkopostnej łódzki pasterz zauważył, że - gromadzimy się w kościele stacyjnym, w pielgrzymce wiary, którą od kilkunastu już lat Kościół Łódzki, podejmuje, aby pomagać wszystkim, którzy chcą uczestniczyć w tych spotkaniach, w Eucharystiach, w rozważaniach, także w jałmużnie, w drodze do świąt wielkanocnych. Dzisiejszy wieczór to już Msza święta z niedzieli - z czwartej niedzieli Wielkiego Postu, niedzieli nazwanej laetare. To łacińskie słowo oznacza cieszcie się - stąd też kolor szat liturgicznych różowy, w zależności od odcienia może wzbudzać u niektórych lekki uśmiech. Niedziela laetare, czwarta niedziela Wielkiego Postu, wzywa do tego, żeby się cieszyć. Jak to jest, że Kościół w tym okresie wzywa do pokuty, do modlitwy, do postu, do czynów pokutnych, ale w jedną z niedziel mówi cieszcie się i przypomina o tym, że Wielki Post zmierza do świąt Wielkiej Nocy, do świąt radości, świąt zmartwychwstania pańskiego. Ta niedziela może być nam potrzebna chociażby z tego powodu, że jeśli na serio podejmujemy różnego rodzaju wyrzeczenia, posty, bierzemy udział w nabożeństwach takich jak droga krzyżowa czy gorzkie żale, to istnieje pewne niebezpieczeństwo, że bardzo zapatrzymy się w same akty pokutne zapominając do czego one tak naprawdę służą, do czego nas prowadzą - tłumaczył hierarcha.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję