„Pieśń nad Pieśniami” – projekt Agnieszki Fiuk, wokalistki, pianistki, kompozytorki, autorki tekstów jest adaptacją muzyczną biblijnego tekstu Księgi o tym samym tytule
Przedstawienie opowiada o relacji Oblubieńca i Oblubienicy, ukazującej czystość i najwyższą doskonałość aktu miłosnego, zarezerwowanego dla więzi opartej na wierności i wyłączności. Kompozycja jest jedną z pierwszych prób objęcia całości treści i ułożenia jej w narrację. To również kolejny etap odkrywania przez autorkę drogi wiodącej „ku dojrzałości chrześcijańskiej”.
Praca nad projektem trwa już niemal dwa lata. Artystka jest mocno związana z tym dziełem. Nie tylko przez muzykę. „Pieśń nad Pieśniami” stała się jej drogą. – Nieustanne bycie w tekście sprawia cuda w moim życiu. „Pieśń nad pieśniami” jest nauką relacji, piękna, nie takiego, o którym się wie, ale takiego, którego się doświadcza. Weszłam na drogę uczenia się miłości, odpowiadania sobie na pytania: czym jest miłość w moim życiu? Jak ją wyrażam i jak się w niej rozwijam – mówi Agnieszka Fiuk. – Bóg upomina się o to, byśmy chcieli doświadczyć Jego miłości. Nie mogę dać komuś czegoś, czego nie mam. Jeśli nie widzę tego, że jestem wartościowa w oczach Bożych, to nie zobaczę innego wartościowego człowieka, bo będę skupiona na swoim głodzie i braku. Swoje doświadczenie chcę przekazać dalej, dedykując je słuchaczom – wyjaśnia.
Dziś jest to materiał koncertowy, żyjący w trzech różnych odsłonach: teatralnej, koncertowej i medytacyjnej. Tekst został podzielony na 22 pieśni, ujęte w 7 większych części: prolog, 5 poematów i epilog. W planach jest także płyta, przy tworzeniu której spotkają się świetni instrumentaliści, m.in.: Tomek Drozdek, Wojtek Rot, Zuzanna Niedźwiecka, Miłosz Caban. Kręgi wykonawcze zasili również 8-osobowy zespół wokalny przygotowywany przez Agnieszkę Rysanow-Mazur.
– Na koncertach często słyszałam i widziałam zadziwienie, że taka księga jest w Biblii. Dla wielu było to pierwsze zetknięcie się z tą treścią. Po koncertach ludzie przychodzili i pytali, czy i gdzie mogą znaleźć płytę. Stąd też pomysł, by ona powstała. Jest dużo trudności, ale ufam, że z pomocą ludzi i Boga powstanie.
– Pieśni dedykowane są też tym, którzy mają złamane życie. Pieśń „Chora z miłości” mówi o trudnych rzeczach, ale to nadzieja dla tych, którzy myślą, że dla nich nie ma miejsca w sercu Boga – opowiada Agnieszka Fiuk. – Pieśń to nasza droga, na której Bóg daje nam się stopniowo poznawać. Pozwala nam zatęsknić za sobą i daje wolność: „Nie budźcie ze snu, nie rozbudzajcie miłości, póki sama nie zechce” – mówi autor tekstu. On pragnie naszej szczerej miłości a nie lęku przed Prawem i złamaniem Prawa.
Artystce zależy na tym, by dać się prowadzić Słowu przez muzykę: – Muzyka ma być nośnikiem tekstu. Śpiewane pieśni zapadają w ucho i w pamięć. Nie trzeba się ich uczyć. Później odpowiednie słowa wracają w odpowiednim momencie i karmią duszę, lecząc jej głody. Cała pieśń przepełniona jest słowami prawdy.
– Mam marzenie, by „Pieśń” rozeszła się w świat. Pragnę dzielić się tym, co zrodziło się w moim sercu, czego tak namacalnie doświadczyłam w relacji z Bogiem, i co ma swoje bardzo konkretne przełożenie na moje relacje z ludźmi i rodziną – wyznaje.
Wcześniej Agnieszka Fiuk stworzyła projekt muzyczny „Ocalona” – oparty na tekstach ośmiu biblijnych psalmów opowiadających o głębokim doświadczeniu wejścia na drogę świadomego życia z Bogiem.
Organizacje feministyczne i lewicowe skupione w Komitecie Inicjatywy Obywatelskiej „Ratujmy kobiety 2017” przygotowały najbardziej liberalny w Europie projekt ustawy "o prawach kobiet i świadomym rodzicielstwie”, regulujący kwestie aborcji. Zapisano w nim, że kobieta miałaby prawo do aborcji do końca 12. tygodnia ciąży na jej życzenie, czyli beż żadnych ograniczeń.
Po upływie tego okresu zabijanie dzieci poczętych byłoby dopuszczalne w przypadku, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety; występuje prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu; lub gdy ciąża jest następstwem gwałtu.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Dokument pod tytułem „Integralna ekologia w życiu rodziny” przygotowany został wspólne przez Dykasterię ds. Integralnego Rozwoju Człowieka i Dykasterię ds. Świeckich, Rodziny i Życia. Skierowany jest do rodzin. Zawiera wskazówki dotyczące opieki nad stworzeniem i ochroną ludzkiego życia - informuje Vatican News.
W pracy nad dokumentem uczestniczyli teolodzy, konsultanci i małżeństwa. Zawiera on też wyimki z dotyczących tych zagadnień adhortacji posynodalnej „Amoris Laetitia” i encykliki „Laudato si” papieża Franciszka, a także wypowiedzi Leona XIV. Prefekci obu Dykasterii, kard. Michael Czerny i kard. Kevin Farrell, w prezentacji dokumentu podkreślili, że rodziny mają podstawowe znaczenie w przekazywaniu wiedzy o fundamentalnym znaczeniu opieki nad naszym wspólnym domem i nad każdą osobą:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
