Reklama

Karty na stół

Z jednej strony ostry konflikt z opozycją oraz Brukselą, z drugiej – wysokie poparcie dla rządzących, dobra sytuacja gospodarcza, popularny premier i wspierający go prezydent. Wiele wskazuje na to, że może nas czekać kolejny niezły rok

Niedziela Ogólnopolska 1/2019, str. 38-39

Krystian Maj/KPRM

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

A na pewno rok ciekawy. Czekają nas podwójne wybory – do Parlamentu Europejskiego i polskiego parlamentu, które zawsze nakręcają koniunkturę i rozbudzają emocje; sytuacja gospodarcza ma być prawie tak dobra jak w starym roku, a do tego szykują się zmiany w nieprzychylnej nam Brukseli i – kto wie – może w modelu Unii Europejskiej.

Trudno przesądzać, jaki będzie to rok, bo – jak mawiał fizyk Niels Bohr – przewidywanie jest trudne, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy przyszłości.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Trening czyni mistrza

Niełatwe dla rządzących były ostatnie tygodnie starego roku, a taki – niełatwy – może być, choć nie musi, cały nowy rok. Wpływ na to mogą mieć i ulica, i zagranica, czyli coraz bardziej totalna opozycja oraz wspierający ją coraz mocniej brukselscy liderzy.

Dr Bartłomiej Biskup, politolog z Uniwersytetu Warszawskiego, wskazuje na twardą skórę, którą powinni mieć rządzący. Trening czyni mistrza, a ostatnie kilka tygodni 2018 r. należało do najtrudniejszych w krótkiej historii rządów Zjednoczonej Prawicy. To zaowocuje w 2019 r., gdy życie publiczne będzie skoncentrowane na wiosennych i jesiennych wyborach.

– Nie spodziewam się istotnej zmiany nastrojów społecznych, które są ustabilizowane. Jeżeli nic się nie zdarzy, w wyborach należy się spodziewać podobnych wyników, na jakie wskazują rozkład sympatii i sondaże – ocenia dr Biskup.

Reklama

A wskazują na stabilną, 10-procentową przewagę PiS nad PO.

Znaleźli melodię

Żadnych większych sensacji po zamknięciu lokali wyborczych w maju i październiku/listopadzie nie przewiduje Piotr Pałka, politolog i publicysta. – Nie będziemy przecierać oczu ze zdumienia – mówi. – Totalna opozycja ma już stały repertuar zarzutów pod adresem rządzących, a rządzący potrafią na to odpowiadać.

Wiarygodność przekazu, że PiS łamie demokrację, konstytucję i dąży do rządów autorytarnych, jest już niewielka – zwraca uwagę Piotr Pałka. Trudno robić wrażenie ciągłym powtarzaniem, że PiS źle rządzi, skoro deficyt jest dodatni, eksport jest rekordowo wysoki, PKB rośnie, a bezrobocie spada.

Ostatnio jednak „totalni” znaleźli melodię przeciwko PiS-owi. Strasząc podwyżkami (wiadomo – budżet nie jest z gumy, nie wszystko zależy od rządu), trafili w obawy ludzi, stali się wiarygodni dla części społeczeństwa – ocenia publicysta. – To jeszcze nie jest część, która pozwoli wygrać w wyborach europejskich czy parlamentarnych, ale ruch w opozycyjnym interesie jest – dodaje.

Obietnice wyborcze

Dla gospodarki wybory to kłopot. Nie każde, bo nie takie, dzięki którym ekipę gnuśności, trwania i zastoju zastępują reformatorzy – tak jak się to stało przed 3 laty, gdy wygrał PiS. W tym roku zmiana może być na gorsze. Poza tym nawet reformatorzy w roku wyborczym myślą głównie o trwaniu przy władzy.

Reklama

Ekonomiści mówią o terrorze wyborczym. Składa się obietnice bez pokrycia, żeby tylko wygrać. – Jeżeli ktoś mówi, jak teraz część opozycji, o obniżeniu podatków, warto zapytać, co konkretnie chce ściąć w budżecie finansującym całą sferę publiczną – zaleca prof. Elżbieta Mączyńska, prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. – Obciąć nakłady na służbę zdrowia, ochronę dziedzictwa kulturowego czy może na policję, bezpieczeństwo, wojsko?

Rok wyborczy nie sprzyja reformom i dlatego nie należy liczyć np. na reformę podatków, o co aż się prosi. – Podatki powinny być przecież progresywne, a są degresywne – zwiększają nierówności zamiast je zmniejszać – zwraca uwagę prof. Mączyńska.

W innej lidze

Wyborcza rywalizacja, przede wszystkim PiS – PO, będzie trwać przez cały rok. Tyle że PiS gra w innej lidze: nie o zwycięstwo, lecz o samodzielną większość. Zwycięstwo jest bardzo prawdopodobne, jeśli, oczywiście, nic się nie zdarzy: ktoś czegoś nie zbroi, nie wybuchnie jakaś afera. Każda wpadka może spowodować utratę tej większości; wtedy trzeba będzie się rozglądać za koalicjantem, co może być problematyczne. – O przedłużeniu rządu PiS czy Zjednoczonej Prawicy mogą decydować pojedyncze procenty poparcia – ocenia dr Biskup.

– Będzie to rok konsolidacji opozycji, a dla rządu – dopinania obietnic wyborczych, by na jesieni móc powiedzieć: spełniliśmy je – podkreśla Piotr Pałka. – I wybić coś jeszcze poza programem „Rodzina 500+”. Widać, że to już nie do końca działa na ludzi.

Pośredni wpływ na polskie wybory parlamentarne mogą mieć wybory do PE; w Brukseli zanosi się na zmiany. W końcu roku inaczej mogą wyglądać PE i Komisja Europejska. Siły liberalno-lewicowe chcą utrzymać wpływy, ale rosną apetyty ugrupowań prawicowych, które wzmacniają się w różnych krajach.

Lepiej od prognoz

Reklama

Rządzący liczą, że kolejny rok też będzie dobry w gospodarce, co na pewno pomogłoby w przedłużeniu władzy. Podobno będzie trudniejszy od starego ze względu na niekorzystne zmiany w otoczeniu gospodarczym, bo za granicą słabnie koniunktura. Będziemy wolniej wzrastać, ale nie będziemy się cofać.

W 2018 r. Polska odnotowała tempo wzrostu, którego nie spodziewały się czołowe ośrodki prognostyczne – ok. 5,8 proc. wzrostu PKB. – To wysoki poziom, jesteśmy na podium w Europie we wzroście gospodarczym – ocenia prof. Mączyńska.

Jednak polską otwartą gospodarkę – uzależnioną od innych, zwłaszcza od tej w Niemczech, gdzie słabnie koniunktura – też to dotknie. – Wzrost PKB ma wynieść w nowym roku 3,8 proc. Resort finansów znów może się pomylić, jak w 2018 r., i rzeczywistość będzie lepsza od prognoz – mówi prezes PTE.

Kraj na dorobku

To, że polska gospodarka wciąż nieźle będzie się rozwijać, wynika m.in. z faktu, że jesteśmy krajem na dorobku, doganiającym innych; mamy masę niezaspokojonych potrzeb i przestajemy konkurować niskimi płacami, co dawało nam przewagę na rynkach zagranicznych, ale ograniczało popyt krajowy. Szybko rosną płace, zmniejsza się bezrobocie, a to generuje popyt. Sporą rolę w tym wzroście odegrał także program „Rodzina 500+”.

Reklama

Nie będzie to jednak trwało wiecznie. – Warunkiem trwałego rozwoju jest inwestowanie. A tu jest już gorzej. Lukę wypełniają inwestycje publiczne, które pociągają za sobą inwestycje prywatne – mówi prof. Mączyńska. Czy to wystarczy – zależy od ogólnej koniunktury w świecie i od tego, jak sobie poradzimy z barierami rozwojowymi, m.in. ze złą strukturą demograficzną – rodzi się mało dzieci, kurczy się liczba osób w wieku produkcyjnym, rośnie liczba seniorów – i niską stopą (legalnego) zatrudnienia.

Wybory i co dalej

Czy za rok nadal będzie rządzić PiS? – Zaryzykuję, że jednak tak – mówi Piotr Pałka. – PiS ma wszystkie karty w rękach, żeby przedłużyć rządy. Ale te 10 miesięcy są bardzo istotne, bo polityce mogą w tym czasie popełnić błędy, mogą przegapić jakieś szanse, nie wierzę natomiast w jakieś nagłe afery, które miałyby coś skruszyć – dodaje.

Premierem będzie wciąż Mateusz Morawiecki. – Pytanie, czy PiS, Zjednoczona Prawica będą rządzić samodzielnie, czy np. z ruchem Pawła Kukiza, który nie wiadomo, czy znajdzie się w Sejmie – zastanawia się Piotr Pałka.

W minionym roku było ciekawie, teraz może być jeszcze ciekawiej – ocenia dr Biskup. Wybory to sól demokracji, często przeszkadzają stabilizacji, często – i to diametralnie – zmieniają sytuację. – To moment położenia kart na stół i powiedzenia: sprawdzam – podkreśla dr Biskup.

2019-01-02 11:07

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kościół czci patronkę Europy - św. Katarzynę ze Sieny

[ TEMATY ]

św. Katarzyna

Giovanni Battista Tiepolo

Św. Katarzyna ze Sieny

Św. Katarzyna ze Sieny

Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.

Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie. W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami. W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń. Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus. Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej. Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody. Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
CZYTAJ DALEJ

Oświadczenie Kurii Metropolitalnej Łódzkiej nt. fałszywych dokumentów dotyczących chrztu i bierzmowania

2026-04-29 08:26

[ TEMATY ]

oświadczenie

Archidiecezja Łódzka

Kuria Metropolitalna Łódzka z ubolewaniem stwierdza, że na terenie Archidiecezji Łódzkiej dochodzi do oszustw i wyłudzania pieniędzy dokonywanych przez nieznane nam osoby, które wystawiają dokumenty zatytułowane „Świadectwo Rodzica Chrzestnego”, czy „Sakrament Bierzmowania”.

Dokumenty mają przystawioną pieczęć „Parafia Rzymskokatolicka p.w. MB Saletyńskiej w Łodzi” lub „Parafia Świętego Mikołaja w Warszawie”. Żadna z tych parafii nie istnieje. Natomiast imiona i nazwiska podpisanych rzekomo księży są fikcyjne.
CZYTAJ DALEJ

Ziemia Święta bez chrześcijan? Dramatyczny spadek liczby wiernych

2026-04-29 09:55

[ TEMATY ]

Ziemia Święta

Vatican Media

Chrześcijanie w Ziemi Świętej stają się niewielką, niemal niewidoczną mniejszością - alarmuje ojciec Nikodemus Schnabel. Niemiecki benedyktyn jest opatem klasztoru na Górze Syjon w Jerozolimie. W wystąpieniu do przedstawicieli papieskiej fundacji „Pomoc Kościołowi w Potrzebie” nakreślił obraz wspólnoty naznaczonej wojną, kryzysem gospodarczym i stałym odpływem wiernych.

Choć Jerozolima jest postrzegana jako duchowe centrum chrześcijaństwa, rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. „Jeśli ktoś myśli, że to eldorado chrześcijan, bardzo się myli - podkreślił opat. - Stanowimy mniej niż 2 proc. społeczeństwa. Nawet w najbardziej zsekularyzowanych częściach Europy chrześcijan jest wielokrotnie więcej”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję