Film „Wieczór gier” przedstawia małżeństwo Maksa i Annie – fanatyków gier, w których mogą rywalizować i wygrywać. Regularnie zapraszają znajomych na maratony gier wszelkiej maści. Tym razem jest jednak inaczej: zabawę organizuje brat Maksa – Brooks, a ma ona polegać na sfingowanym przez firmę zajmującą się organizowaniem gier terenowych porwaniu jednego z graczy. Pozostali – rozwiązując kolejne zagadki – mają go odnaleźć i uratować. Sytuacja komplikuje się jednak, gdy w trakcie gry pojawiają się prawdziwi porywacze i dochodzi do prawdziwego porwania, z czego uczestnicy nie zdają sobie sprawy... Nie wiedzą, że zmieniły się zasady gry, myślą, że walczą o główną wygraną, czyli samochód, a nie o życie swojego przyjaciela. Gra wymyka się spod kontroli, nie obowiązują już żadne reguły i nie do końca wiadomo, kto w niej uczestniczy. Może się okazać grą... ostatnią. „Wieczór gier” to rzeczywiście śmieszna komedia, gagi nie mają końca, a pokazane sytuacje nie mają prawa się wydarzyć w prawdziwym życiu, tym lepiej więc ogląda się je na ekranie.
Irańska chrześcijanka Ghazal Marzban, konwertytka na katolicyzm odbywająca karę w więzieniu Evin w Teheranie, została pobita po proteście przeciwko pogarszającym się warunkom na oddziale kobiecym. Według informacji przekazanych przez obrońców praw człowieka doznała złamania lewej ręki.
Do zdarzenia doszło po tym, jak Marzban zaprotestowała przeciwko przeludnieniu oddziału po przyjęciu około 50 nowych osadzonych. Lekarz więzienny miał zdiagnozować złamanie i zalecić przewiezienie kobiety do szpitala, jednak do tej pory pozostaje ona w zakładzie karnym, odczuwając silny ból.
Św. Aleksy Wyznawca był rzymianinem z bardzo zamożnej rodziny rzymskich patrycjuszów. Jego dom rodzinny znajdował się na Awentynie.
W dniu swego ślubu z Famijaną potajemnie udał się z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Jego żona, podobnie jak on, złożyła ślub dziewictwa. W Edessie był żebrakiem. Żył tam z jałmużny. Powrócił do Rzymu po 17 latach tułaczki.
Ponad tysiąc osób przyjmuje co roku chrzest w diecezji Dinajpur na północnym zachodzie Bangladeszu. Kościół rozwija się tam przede wszystkim wśród rdzennych ludów Santal i Orao, a niemal każdego roku powstaje nowa parafia. „Nadzieja Kościoła w Bangladeszu jest w rdzennej ludności” – mówi Agencji Fides bp Sebastian Tudu.
Diecezja Dinajpur liczy około 100 tys. katolików wśród 18 mln mieszkańców. Zdecydowana większość wiernych należy do ludów rdzennych. W ponad 30 parafiach i licznych stacjach misyjnych pracują kapłani, siostry zakonne i katechiści.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.