W niedzielę 13 marca z okazji 3. rocznicy wyboru papieża Franciszka na Stolicę Piotrową, abp Stanisław Budzik sprawował uroczystą Mszę św. w archikatedrze. W dziękczynnej Liturgii uczestniczyli rzemieślnicy z Lubelszczyzny, którzy przeżywali swoje patronalne święto.
Wdzięczni za Franciszka
Oczy całego Kościoła zwrócone są na Watykan, bowiem mijają dokładnie 3 lata od wyboru kard. Jorge Mario Bergoglio na papieża. Dziękujemy Bogu za Ojca Świętego Franciszka, a Papieżowi dziękujemy za to, że tak szeroko otwiera w Kościele Bramy Bożego Miłosierdzia – mówił Ksiądz Arcybiskup. Metropolita Lubelski zwrócił uwagę, że orędzie o Bożym Miłosierdziu, z wielką mocą głoszone przez papieża Franciszka, nawiązuje do orędzia św. Jana Pawła II i ogarnia cały świat, a zwłaszcza naszą ojczyznę, która oczekuje na przyjazd Ojca Świętego do Krakowa, gdzie znajduje się światowa stolica Bożego Miłosierdzia. Nawiązując do Bramy Miłosierdzia, jaka w kształcie krzyża znajduje się w archikatedrze lubelskiej, abp Budzik przypominał, że krzyż zawsze otwiera drogę do miłosierdzia, przebaczenia, pojednania i pokoju. Ta prawda jest szczególnie akcentowana w okresie Wielkiego Postu i doskonale wpisuje się w wielkopostne ćwiczenia duchowe. Odnosząc się do czasu przeżywanych przez parafię archikatedralną rekolekcji, Metropolita zachęcał wiernych, by korzystali z darów miłosiernego Ojca. – Bóg doskonale zna każdego człowieka, bo jest on dla Niego niczym otwarta księga. Zawsze dostrzega w człowieku godność dziecka Bożego, widzi szansę poprawy i kocha go nawet w łachmanach grzechu – podkreślał Pasterz. Przywołując słowa papieża Franciszka, mówił: – Miłosierdzie wyraża zachowanie Boga w stosunku do grzesznika; Bóg pragnie dotrzeć do grzesznika, który odszedł najdalej, tam właśnie, gdzie się zagubił.
Pod opieką św. Józefa
Niedzielna Msza św. była sprawowana także w intencji lubelskiego rzemiosła oraz osób, które na trwałe związały się z tym środowiskiem. Modlitewne spotkanie stanowiło doskonałą okazję do podkreślenia roli rzemieślników na obszarze regionu i kraju, a także do wyeksponowania kilkusetletnich tradycji i jednolitości środowiska rzemieślniczego Lubelszczyzny. – Dziś archikatedrę zapełniają przedstawiciele lubelskiego rzemiosła, którzy przypominają nam, że zbliża się uroczystość św. Józefa, patrona rzemieślników i robotników, ukazującego nam godność i piękno ludzkiej pracy także w wymiarze duchownym, religijnym i zbawczym – mówił Ksiądz Arcybiskup. Metropolita przypomniał, że papież Franciszek wybrał uroczystość św. Józefa na inaugurację swojego pontyfikatu. – Ojciec Święty wskazał wówczas na zadanie, jakie św. Józef otrzymał od Boga: został wezwany, aby być opiekunem Jezusa i Maryi, ale jego opieka rozciąga się na cały Kościół, na wszystkich ludzi – mówił abp Budzik, podkreślając, że św. Józef jest dobrym opiekunem, bo pozwalał się prowadzić zamysłowi Bożemu. – Drodzy rzemieślnicy, chcemy wam podziękować, że w duchu św. Józefa podejmujecie swoje chrześcijańskie powołanie do troski o powierzone wam dobro, o wartość i szacunek dla ludzkiej pracy – mówił Metropolita. Pasterz Kościoła w Lublinie dziękował również za to, że rzemieślnicy potrafią się dzielić owocami swojej pracy z innymi, hojnie wspierają dzieła miłosierdzia, inicjatywy kulturalne, społeczne, a nade wszystko wiernie trwają przy Kościele. Patronalne święto zostało przygotowane przez Izbę Rzemiosła i Przedsiębiorczości w Lublinie oraz przez duszpasterza rzemieślników ks. Ryszarda Lisa.
Bp Roman Pindel przewodniczył Mszy św. celebrowanej 25 czerwca na Szczycie Jasnogórskim z okazji Ogólnopolskiej Pielgrzymki Rzemiosła. Organizatorem 36. edycji pielgrzymowania rzemieślników do Matki Bożej Częstochowskiej była Beskidzka Izba Rzemiosła i Przedsiębiorczości w Bielsku-Białej
Tegoroczna pielgrzymka odbywała się pod hasłem: „Praca rzemieślników Koroną Maryi”. W modlitwie uczestniczyli przedstawiciele władz Związku Rzemiosła Polskiego, Izb Rzemieślniczych, starszyzna cechowa, rzemieślnicy z rodzinami. Eucharystię koncelebrowali duszpasterze i kapelani tych środowisk, na czele z krajowym duszpasterzem ks. Krzysztofem Ruseckim.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
„Pokój staje się możliwy, gdy pragnie się wysłuchać wołania tych, którzy są go pozbawieni: niewinnych dzieci, zaniepokojonych matek i ojców, maltretowanych więźniów, uchodźców, osób cierpiących niezależnie od wieku. Wszyscy oni mają na ustach jedno słowo: pokój!” - powiedział papież Leon XIV na zakończenie modlitwy różańcowej przy Grocie Matki Bożej z Lourdes w Ogrodach Watykańskich.
„Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom, którzy się zwracają ku Niemu swym sercem” (Ps 85 (84), 9). Słowa Psalmu dobrze towarzyszą naszej modlitwie różańcowej tego wieczoru, ponieważ wyrażają nadzieję, której potrzebę tak bardzo odczuwamy, zwłaszcza wobec trudności i przemocy naszych czasów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
