W lipcu br. zakończono ostatnie prace budowlane. Oddana została odnowiona sala parafialna z kuchnią i łazienką. Aby tego dokonać trzeba było podnieść ściany wikariatu i położyć nowy dach o powierzchni 200 m kw. W salce spotkania regularnie odbywają ministranci (wtorek po Mszy św. o godz. 18), schola (sobota o 11), Żywy Różaniec (2. niedziela miesiąca, 16.45), Parafialny Oddział AK (1. sobota miesiąca), parafialny zespół Caritas, a także Grupa AA „Górnik” (piątek o 19 – spotkania zamknięte i 3. piątek miesiąca – spotkania otwarte).

– Plan remontu był prosty – chcieliśmy rok po roku oddawać nowe lub wyremontowane części kościoła i zabudowań parafialnych. Zaczęliśmy od najpilniejszych spraw w świątyni, by w końcowej fazie uporządkować plac parafialny, co wcale nie było prostą sprawą, bo ma on 15-procentowy spad i trzeba było wykonać szereg prac odprowadzających wodę, by położyć kostkę brukową. Udało się nam zabezpieczyć kościół, a świątynia otrzymała nowy wystrój, począwszy od prezbiterium, a skończywszy na chórze z organami – wyjaśnia ks. Wojciech Stach, proboszcz parafii pw. św. Barbary w Dąbrowie Górniczej.

Prace podzielone zostały na trzy etapy. Pierwszy to doprowadzenie do poświęcenia kościoła 4 grudnia 2008 r. (mimo że parafia została erygowana w 1957 r., nie była konsekrowana). Wiązało się to ze zmianą wystroju prezbiterium. Drugi etap zakończył się 24 kwietnia 2009 r., kiedy poświęcono odnowioną elewację zewnętrzną i wieżę z dzwonami oraz iluminację świątyni. – Naprawa wieży była niezbędna. Przy okazji uruchomiliśmy dzwony, które były uszkodzone. Naprawiliśmy też elewację, na koniec zabezpieczyliśmy mury, dokonaliśmy piaskowania ścian i impregnacji płynem chroniącym przed wodą i wilgocią – tłumaczy ks. Wojciech Stach. Trzeci etap to odrestaurowanie siedmiogłosowych organów firmy Schlang und Sone z 1871 r. Renowacji podjęła się firma „Raźniak” z Oświęcimia. Wymienione zostały miechy, mieszki, silnik, piszczałki mechaniczne i klawiatura. Zamontowane zostały także nowe witraże. Przedstawiają patronów diecezji: św. Rafała Kalinowskiego, św. Brata Alberta i Matkę Bożą Królową Polski. Jest oczywiście witraż patronki parafii św. Barbary. Nie zabrakło wizerunków św. Faustyny, św. Maksymiliana, bł. Jana Pawła II, bł. ks. Jerzego Popiełuszki. – Witraże pochodzą z pracowni „Wojnar” z Sosnowca; ufundowali je parafianie i przyjaciele parafii. Od zewnątrz chronią je szyby pancerne, a od wewnątrz szyby hartowane. Problem wentylacji kościoła rozwiązaliśmy w ten sposób, że w okrągłych oknach pod szczytem zamontowaliśmy układ mechaniczny otwierający je drogą radiową – mówi Proboszcz. Należy jeszcze wspomnieć o nowych stacjach drogi krzyżowej, sprowadzonych z Włoch i uzupełnionych w pracowni stolarskiej jaworznickiego Domu Modlitwy i Życia z Ubogimi „Betlejem”. Ks. Wojciech Stach przewiduje spłacić do końca 2015 r. zaciągnięty kredyt. Planuje jeszcze odnowić schody prowadzące do świątyni.

Kościół został wybudowany w ostatniej dekadzie XIX wieku i należał do Kościoła ewangelicko-augsburskiego w Sosnowcu. W 1945 r. ewangelicką świątynię zakupił, z upoważnienia Kurii Diecezjalnej w Częstochowie, ks. Stanisław Ufnarski, proboszcz parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Anielskiej w Dąbrowie Górniczej. Początkowo świątynia była kościołem rektorackim, przeznaczonym dla Szkoły Górniczej im. Ks. S. Staszica, czyli dąbrowskiej „Sztygarski”. Pierwszym rektorem został ks. Czesław Chodorowski; następnie ks. Marian Głowania i ks. Stanisław Skurzyński. W 1957 r. biskup Zdzisław Goliński utworzył samodzielną parafię pw. św. Barbary. Pierwszym proboszczem został ks. Marian Ratuszny. Terytorium parafii zostało wydzielone z parafii Najświętszej Maryi Panny Anielskiej i w niewielkiej części z parafii Zagórze. Ks. Marian Ratuszny zjednoczył parafię i przystosował kościół do uczestnictwa wiernych w nabożeństwach. Pełnił obowiązki proboszcza przez 24 lata, do czerwca 1981 r. Po nim proboszczami kolejno byli: ks. Zygmunt Woźniak, ks. Władysław Włodarski i ks. Bernard Bekus (ten ostatni przez 23 lata). Od 9 marca 2008 r. proboszczem parafii jest ks. Wojciech Stach, który przybył do wspólnoty z zadaniem wyremontowania kościoła i z tego doskonale się wywiązał.