Strażacy - dobrymi pasterzami

Perłami Kościoła częstochowskiego, dobrymi pasterzami, przedłużeniem Chrystusa” - nazwał bp Antoni Długosz z Częstochowy druhów strażaków powiatu zawierciańskiego, którzy przybyli na swoją doroczną pielgrzymkę do sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Skarżyckiej w Zawierciu-Skarżycach.
W czwartą Niedzielą Wielkanocy, a zarazem w Niedzielę Dobrego Pasterza, 3 maja, już po raz dwudziesty do jurajskiego sanktuarium przybyli strażacy oraz ich rodziny. Przy ołtarzu polowym, w którym króluje Skarżycka Pani, rozpoczęła się Eucharystia, której przewodniczył i słowo Boże wygłosił bp Długosz. Uroczystości towarzyszyła piękna, słoneczna pogoda, a jej świadkami byli zaproszeni goście - przedstawiciele władz wojewódzkich, powiatowych i miejskich, strażacy z jednostek OSP i PSP, kapłani z dekanatu, rodziny strażaków, parafianie oraz mieszkańcy okolicznych miejscowości.
„Pragniemy nie tylko kontynuować piękne dzieło pielgrzymowania, ale jeszcze bardziej je rozwijać. Strażackie pielgrzymki naszego powiatu są podziękowaniem za szczęśliwie przeprowadzone akcje gaśnicze i ratownicze, a także błaganiem o Boże błogosławieństwo na przyszłe dni, miesiące, lata w służbie Bogu i ludziom” - zaznacza proboszcz parafii pw. Trójcy Przenajświętszej w Zawierciu-Skarżycach, kustosz sanktuarium, kapelan OSP powiatu zawierciańskiego, ks. kan. Stanisław Wybański.

Z 20-letnią tradycją

Reklama

Strażackie pielgrzymowanie do Skarżyc zaczęło się 20 lat temu, kiedy ówczesny proboszcz, ks. kan. Mirosław Sikora zainicjował ruch pielgrzymkowy poprzez organizację pierwszej i kolejnych pielgrzymek strażaków z regionu zawierciańskiego. Z pewnością stało się to za przyczyną św. Floriana, któremu miejscowi wierni oddają szczególną cześć, a jego znakiem jest figura Patrona strażaków znajdująca się przed świątynią parafialną. Pielgrzymki do 10. włącznie odbywały się przy tutejszym ośrodku oazowym, a następnie od 1999 r. przy ołtarzu polowym ku czci Skarżyckiej Pani. „Dziś nikt nie może wątpić, że dzieło rozpoczęte 20 lat temu miało ogromne znaczenie dla naszej strażackiej braci. Dziś także wiemy, o ileż ubożsi byśmy byli, gdyby nie zrodził się ten ruch pielgrzymkowy i nie trwała jego żywa kontynuacja” - mówi Witold Leśniak ze Skarżyc.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Strażacka służba

„Kiedy patrzę na Was, bracia strażacy myślę sobie, że to właśnie Wy, jesteście nadzieją naszego kraju i Kościoła, bo nie mierzycie drugiego człowieka miarą jego uzdolnień intelektualnych, dyplomów jakie osiągnął, zdrowia fizycznego, pięknej sylwetki czy twarzy, wartością pieniądza, ale stajecie przed każdym człowiekiem będącym w potrzebie. Zostawiacie wszystko - swoje domy, rodziny, żonę i dzieci i na znak syreny strażackiej podążacie, by ratować człowieka będącego w niebezpieczeństwie. Nie pomylę się, gdy powiem, że naśladujecie Chrystusa, który jest Dobrym Pasterzem. Macie piękne serce, na wzór Chrystusowego Serca, które nie ogranicza się tylko do tego, by kochać najbliższych, ale serce, w którym jest miejsce dla drugiego człowieka, człowieka w zagrożeniu, w potrzebie. Jakże pięknie się składa, że w swej służbie nie chcecie liczyć tylko na własne siły, ale dorocznym pielgrzymowaniem próbujecie dokonać konfrontacji minionego roku, wyciągnąć wnioski, aby nadal ofiarnie służyć Bogu i ludziom. Bardzo potrzeba dzisiaj naszemu narodowi świadectwa Waszego strażackiego charyzmatu. Ofiary Waszej służby nie jest w stanie zrozumieć ten, kto kieruje się wartościami materialnymi. Stanowicie najcenniejsze perły naszego narodu, naszego Kościoła częstochowskiego. Bądźcie nadal świadkami Chrystusa - Dobrego Pasterza, aby pokazać ludziom, że są cenniejsze wartości, zaś najcenniejszą wartością w oczach Boga jest człowiek” - mówił w słowie Bożym Ksiądz Biskup.

Jak Order Uśmiechu

Dzień ten stał się okazją do wyrażenia życzeń i gratulacji oraz do wręczenia złotych, srebrnych i brązowych medali za zasługi dla pożarnictwa. Druga część uroczystości, podczas której uhonorowano braci strażaków odbyła się na placu przy Domu Strażaka w Skarżycach. I tak brązowe odznaczenie otrzymał m.in. inicjator strażackich pielgrzymek, obecnie proboszcz parafii pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny we Wręczycy Wielkiej, ks. kan. Mirosław Sikora. Złotym medalem natomiast może poszczycić się kontynuator pielgrzymowania strażaków do jurajskiego sanktuarium, ks. kan. Stanisław Wybański, a także bp Antoni Długosz, który po otrzymaniu wyróżnienia powiedział, że ten strażacki medal ceni sobie tak bardzo, jak Order Uśmiechu przyznany mu przez dzieci. Kustosz sanktuarium natomiast przyznał zasłużonym dla pożarnictwa medale skarżyckie.
To jednak nie koniec atrakcji, bowiem po przyjęciu w Domu Strażaka na zaproszonych gości czekała fantastyczna podróż Expressem Jurajskim po najciekawszych zakątkach Jury Krakowsko-Częstochowskiej.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.